่าวว่า “จากการวิเคราะห์หลาย ๆ ด้าน อีกฝ่ายต้องการยึดเมืองหวงซาแน่นอน”“ดังนั้น พวกเราแค่ป้องกันเมืองไว้ก็พอ”“เมืองหวงซาแห่งนี้ ฝ่ายป้องกันได้เปรียบมากกว่าฝ่ายบุกอยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น หัวหน้ากองร้อยที่เหลือต่างมองหน้ากันแล้วพยักหน้าให้หลี่เต้าเงียบ ๆดูเหมือนจะยอมรับการเป็นผู้นำชั่วคราวของเขาแล้วเมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้าจึงออกคำสั่งทันที “ให้ทหารขนของที่จำเป็นสำหรับการป้องกันเมืองมา”“รับคำสั่ง”
ไม่นานหลังจากนั้น ทหารม้าสองพันนายของเผ่าถ่ามู่ก็วิ่งผ่านด้านข้างเมืองหวงซาไปจนลับสายตาและตอนนี้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับกองทัพสามพันนายของเผ่าถ่ามู่ที่กำลังประชิดเมืองแล้วนอกเมืองหวงซา ห่างออกไปสามร้อยจั้งเมื่อทหารสามพันนายของเผ่าถ่ามู่เดินมาถึงตำแหน่งนี้ก็หยุดลง
ตำแหน่งนี้เป็นจุดที่ปลอดภัย สามารถป้องกันการโจมตีด้วยธนูจากศัตรูได้“ท่านแม่ทัพ ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไรขอรับ ?” เซินไห่ที่เป็นผู้บัญชาการทหารหันกลับมาถามเซินเจ๋อมองดูผู้คนบนกำแพงเมืองหวงซา แล้วยิ้มเยาะ “ยังจะรออะไรอีก? แน่นอนว่าต้องบุกเมืองสิ!”เซินไห่พยักหน้า หันไปออกคำสั่ง “เตรียมเครื่องมือบุกเมือง”
ไม่นาน กองทหารก็นำบันได เชือกและค้อนทะลวงกำแพงออกมามากมายเซินไห่เห็นดังนั้น จึงชักดาบยาวที่เอวออกมา ชี้ไปทางเมืองหวงซาพร้อมออกคำสั่ง “แบ่งเป็นหน่วยละสิบคน กระจายกำลังบุกเมือง!!!”ทหารหนึ่งพันนายในแถวหน้าก็นำเครื่องมือบุกเมืองรุกคืบเข้าโ
