บทที่ 106 นอนหลับให้สบายเพื่อต้อนรับศัตรูที่กำลังจะมาถึง
หลังจากฟังคำกล่าวของจ้าวถ่ง หลี่เต้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยดวงตาแน่วแน่จ้องมองไปยังตำแหน่งที่อีกฝ่ายเพิ่งชี้ลงบนแผนที่เมื่อครู่คำนวณเส้นทางและความเป็นไปได้ต่าง ๆ ในหัวอย่างรอบคอบพิจารณาถึงภูมิประเทศ ระยะทาง และความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้น
แต่ละตัวเลขและทิศทางหมุนเวียนอยู่ในห้วงความคิดราวกับหมากกระดานที่กำลังถูกจัดวางใหม่ทีละตาจ้าวถ่งพูดอย่างไม่ใส่ใจข้าง ๆ ว่า“เจ้าคงไม่ได้คิดว่าคนเผ่าถ่ามู่จะโจมตีแม่ทัพเสิ่นโดยตรงกระมัง?”
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล แม่ทัพเสิ่นเป็นถึงขั้นปรมาจารย์”“เจ้าคงไม่เคยเห็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์มาก่อน จึงไม่เข้าใจว่าพวกเขาแข็งแกร่งเพียงใด”“นั่นคือผู้ที่ไร้คู่ต่อสู้แม้อยู่ท่ามกลางกองทัพนับหมื่น”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าจึงถามตรง ๆ ว่า“ตามที่ท่านว่า เช่นนั้นต่อไปการรบก็แค่ส่งผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์ออกรบก็พอ แล้วจะต้องมีทหารธรรมดาไว้ทำไม”“แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
หลี่เต้ามองแผนที่พลางอธิบายว่า“ความแตกต่างระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์กับผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนคือ คนหนึ่งใช้พลังปราณ อีกคนหนึ่งใช้พลังปราณแปรผัน”“ที่ว่าไร้ผู้ใดต้านทานได้นั้น ก็ต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง”
“หากมีทหารหลายหมื่นนายล้อมจับ ไม่จำเป็นต้องให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์คนอื่นออกหน้า”“แค่มีผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนที่สามารถต้านทานเขาได้สัก
