บทที่ 101 เริ่มฝึกทหารผ่านไปครึ่งชั่วยามหลี่เต้าเหลือบมองผ้าห่มบนเตียงที่พับไว้อย่างไม่ค่อยเรียบร้อยนักรูปทรงสี่เหลี่ยมดูบิดเบี้ยวเล็กน้อย แต่ก็ยังพอมองเห็นความตั้งใจที่เจ้าของพยายามจัดให้เข้าที่
เขาพยักหน้าช้า ๆ พร้อมครุ่นคิดอยู่ในใจว่าวันนี้เพิ่งจะเป็นวันแรกของการเริ่มต้น ฝึกฝนอะไรย่อมต้องมีข้อบกพร่องอยู่บ้างไม่อาจเรียกร้องความสมบูรณ์แบบมากเกินไป แต่เมื่อพิจารณาโดยรวมแล้วถือว่ายังนับว่าใช้ได้และพอจะมองดูออกว่าได้พยายามเต็มที่แล้ว
เขาหันไปมองกลุ่มคนตรงหน้า“วันนี้ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปก่อน แต่ถ้าพรุ่งนี้ยังเป็นเช่นนี้อีก ข้าจะไม่ปรานีแล้ว”จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ก้มลงมองรอยเฆี่ยนสิบกว่ารอยที่ประทับอยู่บนร่างของตนเองด้วยความเวทนาสีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความหดหู่
สุดท้ายแล้ว พวกเขาทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับชะตากรรมอย่างจำใจไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะโต้แย้งหรือบ่นออกมาณ เวลานี้ หลายคนเริ่มรู้สึกเสียใจที่ประเมินเรื่องนี้ต่ำเกินไปแต่แรกคิดว่าหากเพียงอดทนต่อความลำบากเล็กน้อยก็เพียงพอแล้วทว่าใครจะคาดคิดว่า พวกเขาจะถูกบังคับให้พับผ้าห่มให้เป็นรูปสี่เหลี่ยมอย่างเข้มงวดจวบจนบัดนี้ พวกเขาก็ยังไม่อาจเข้าใจได้ว่า การกระทำนี้จะมีประโยชน์อันใดกันแน่
หลี่เต้ามองดวงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นแล้วพูดต่อ“เอาล่ะ ต่อไปเป็นการฝึกกลางแจ้ง พวกเจ้าเตรียมใจไว้ให้ดี”พอได้ยินว่าเป็นการฝึกกลางแจ้ง ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่
