งอกในความคิดของพวกเขา การฝึกกลางแจ้งก็แค่ฝึกร่างกายเท่านั้น สำหรับพวกเขาแล้วมันเป็นเรื่องเล็กน้อย
หลี่เต้ามองผู้คนตรงหน้าพลางยกมุมปากยิ้มหวังว่าพวกเขาจะยังคงหัวเราะได้ต่อไป
หนึ่งชั่วยามต่อมาณ ลานฝึกในเมืองหวงซา บรรยากาศที่ควรคึกคักกลับเงียบงันลงอย่างสิ้นเชิงจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ที่เคยพูดจาหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน บัดนี้ไม่มีใครสามารถหัวเราะออกมาได้อีกต่อไปท่ามกลางแสงแดดจ้า พวกเขายืนเรียงแถวอยู่กลางลานฝึกแต่ละคนยืนตัวตรงแน่ว ร่างกายแข็งเกร็งราวกับท่อนไม้ แม้จะรู้สึกเมื่อยล้า แต่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อน
หลี่เต้าถือไม้ไผ่อ่อนเรียวยาวไว้ในมือ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปมาท่ามกลางเหล่าผู้ฝึกสีหน้าของเขาราบเรียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองพวกเขาอย่างพินิจพิจารณาทุกย่างก้าวของเขาเป็นดั่งแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดกว่าเดิม
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่อยู่ในมุมมองด้านข้างยังไม่ทันที่ใครจะได้ตั้งตัว เงาสีเขียวสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านสายตาของทุกคนไปอย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะฟาดลงบนเอวของทหารนายหนึ่งอย่างแรง เสียงหวดดังสะท้อนก้องไปทั่วลานฝึก“ซี่!”ทหารนายนั้นสูดลมหายใจเฮือก ในทันใดนั้นก็ยืนตัวตรง ไม่กล้าโค้งงอแม้แต่น้อย
ในที่สุด จางเมิ่งก็ทนไม่ไหว อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “หัวหน้า ข้า… ซี่…”ชั่วขณะนั้นไม้ไผ่ก็ฟาดลงบนแผ่นหลังของเขา ทำให้เขาต้องสูดลมหายใจอย่างแรงเพื่อกลั้นค
