เหมันตฤดูหิมะตกหนักในเมืองจิงเฉิง ทำให้ทั่วทั้งฟ้าดินกลายเป็นสีขาวโพลน
เจียงฉางเซิงยืนมองเจียงเทียนมิ่งที่กำลังปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่ในลานเรือน แต่ในใจกลับคิดถึงพวกเจียงเจี่ยนทั้งสามคน
เจียงเจี่ยนกับหลินเฮาเทียนได้ทะลวงถึงขั้นท้าสวรรค์สามแล้ว พวกเขาตัดสินใจจะออกไปฝ่าฟันอีกครั้ง
และครั้งนี้เจียงฉางเซิงเองก็จะประทับร่างของพวกเขา ช่วยให้พวกเขาฝ่าภัยออกไป
แม้พวกเขายังไม่สามารถแบกรับพลังทั้งหมดของเขาได้ แต่ก็น่าจะเพียงพอแล้ว
นี่คือเจตจำนงของพวกเขาเอง พักหลังมานี้หลินเฮาเทียนรู้สึกไม่สงบมากขึ้นเรื่อยๆ
แม้แต่ดวงเนตรมหามรรคาของเจียงเจี่ยนก็เริ่มควบคุมไม่อยู่ หากปล่อยไว้เช่นนี้ผลลัพธ์จะเกินคาดเดา
บนดินแดนรกร้าง เจียงเจี่ยน หลินเฮาเทียน ผิงอัน และหลิงเฟิง กำลังบิน
ทั้งสี่คนตึงเครียดนัก พร้อมรบทุกเมื่อ
เมื่อพวกเขามาถึงสถานที่ที่เคยถูกขัดขวาง นิ้วมหึมาน่าหวาดกลัวนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ขวางกั้นอยู่ที่สุดขอบฟ้า
ทั้งสี่เตรียมใจไว้แล้ว เดินหน้าต่อ พวกเขาถูกขังอยู่ที่นี่มานานเกินพอแล้ว ไม่อาจทนอยู่อีกแม้เพียงอึดใจ
“พวกเจ้ารนหาที่ตายกันนักหรือ”
เสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจดังก้องทั่วฟ้าดิน
พวกเจียงเจี่ยนทั้งสี่คนแหงนหน้ามองขึ้นไป เห็นดวงตาคู่หนึ่งลอยอยู่กลางหมู่เมฆดำที่หมุนวนอยู่เต็มฟ้า มองพวกเขาจากที่สูงราวกับกำลังมองมดบนพื้น
หลินเฮาเทียนตวาดอย่างเดือดดาล “ที่แท้เจ้าก็พูดได้ เจ้ามีแผนชั่วอะไรกันแน่”
สายต
