าของพญายักษ์ดึกดำบรรพ์ลึกลับยังคงเย็นเยียบ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หากพวกเจ้าไม่ก้าวไปข้างหน้า ก็ยังจะอยู่ได้นานอีกสักสิบปี หากยังดื้อเดินหน้า ข้าจะไม่โอมมืออีกต่อไป”
ได้ยินดังนั้นเจียงเจี่ยนกับหลินเฮาเทียนขมวดคิ้ว หลิงเฟิงตัวสั่นเทิ้มอย่างประหม่า ส่วนผิงอันกำลังเกาหน้าอก
“ในเมื่อเจ้าพูดอย่างนี้ พวกเราก็ตายตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว ตายก่อนหรือตายหลังต่างกันตรงไหน! อย่างไรก็ต้องตาย ไม่สู้เสี่ยงเดิมพันสักตั้งไม่ดีกว่าหรือ!”
เจียงเจี่ยนตะโกนเสียงเย็นยะเยือก ดวงตาแนวตั้งกลางหน้าผากเบิกกว้างขึ้น ดูทรงอำนาจ
ราวกับเทพ ง้าวสามแฉกสองคมในมือเขาส่งเสียงสะท้านดุจเสียงคำรามของมังกร
หลินเฮาเทียนก็เตรียมพร้อมต่อสู้เช่นกัน ผิงอันยิ้มแฉ่งหยิบค้อนคู่จากด้านหลัง
พญายักษ์ดึกดำบรรพ์เบื้องบนกล่าวเสียงเย็นชา “มีชีวิตยืนยาวออกไปอีกสิบปี นั่นไม่ใช่สิ่งที่วิญญาณต่ำต้อยอย่างพวกเจ้าต้องการหรอกหรือ!”
เมื่อสิ้นเสียง นิ้วมือยักษ์ที่ราวกับเสาเทพพยุงสวรรค์ตรงขอบฟ้าก็หายไปทันใด
พวกเจียงเจี่ยนทั้งสี่รีบถอยหนี ทว่าในครั้งนี้ นิ้วมือยักษ์ของพญายักษ์ดึกดำบรรพ์ชี้ลงมาเร็วกว่าครั้งก่อนเสียอีก
เร็วจนแม้แต่เจียงเจี่ยนกับหลินเฮาเทียนที่เพิ่งทะลวงขั้นท้าสวรรค์สามก็หลบไม่ทัน
ตม!
นิ้วมือยักษ์ตกจากฟ้าก่อคลื่นลมพัดรุนแรงสะเทือนพื้นดิน แม้แต่ห่วงอากาศก็สั่นไหว
แผ่นดินไหวสะท้าน ฝุ่นธุลีคลุ้งตลบ เศษกระดูกนับไม่ถ้วนลอยขึ้นสู่ท้องนภา บัง
