หลังจากนั้นเควินก็เดินจากไป ทิ้งให้ผมอยู่กับความเงียบและคลื่นมานาของ โชอี้ ที่แผ่ซ่านอยู่ใกล้ๆ ตอนนั้นเองที่ความสงสัยเริ่มถาโถมเข้ามาในใจ… ผมช่วยเธอไปเพียงเพราะรำคาญจริงๆ น่ะเหรอ?
ในระหว่างที่นั่งเฝ้ายาม ผมเปิดใช้งาน สมาธิ และ การรับรู้มานา ควบคู่กันอยู่ตลอดเวลา ซึ่งผมมั่นใจมากว่ามานาของเธอไม่ได้สัมผัสโดนตัวผมเลยแม้แต่น้อย ตามหลักการแล้วมันจึงเป็นไปได้ยากมากที่ผมจะถูกเธอควบคุม
แต่ก็นั่นแหละ… ถึงจะมั่นใจในทักษะแค่ไหน ผมว่าชั่วชีวิตนี้ผมคงต้องหวาดระแวงไปตลอดแน่ๆ เพราะผมไม่มีทางแน่ใจได้เลยจริงๆ ว่าภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉยนั้น เธอกำลังแอบปั่นหัวผมอยู่หรือเปล่า
