“อย่าเคลื่อนย้ายมานาแบบนั้นมันไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอกนะ ลองแบบนี้…”
ผมเริ่มให้คำแนะนำสั้นๆ เกี่ยวกับวิธีจัดการมานาให้เสถียรและลดการสูญเสียพลังงาน วิธีที่เธอทำอยู่ตอนแรกมันเหมือนการตะโกนคุยข้างหู ทั้งที่คนคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้า
เธอนิ่งฟังอย่างตั้งใจและลองทำตามดู ผมคอยแก้อยู่เกือบยี่สิบหนแต่เธอก็ยังทำต่อไปโดยไม่มีเสียงบ่นสักคำ จนครั้งสุดท้ายที่เธอลองทำดู มันให้ความรู้สึกนิ่งและนุ่มนวลกว่าเดิมเยอะ ผมเลยหยุดและปล่อยให้เธอฝึกเองต่อ
ผมถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่งอก มันค่อยสบายตาขึ้นมาหน่อย พวกเราทำหน้าที่เฝ้ายามต่อไปจนหมดกะ จนกระทั่งเควินที่ตัวโชกไปด้วยเหงื่อเดินเข้ามาหา
“ให้ตายสิ ถ้าผมเป็นมอนสเตอร์คงไม่ต้องเสียเวลาย่องเข้าไปให้เหนื่อยเลย พวกพี่เล่นนั่งห่างกันเป็นไมล์ขนาดนี้ มองจากยอดเขายังรู้เลยว่าไม่ถูกกัน!”
เขาหัวเราะคิกคักตามสไตล์กวนประสาทแบบเดิม
“มื้อค่ำเสร็จแล้วนะ เดี๋ยวเทสคงเดินมาเปลี่ยนเวรเร็วๆ นี้แหละ เตรียมตัวไปกินได้เลย”
