ส่วนเจ้าของมันน่ะเหรอ? แน่นอนว่าเธอไม่พอใจ แต่ก็ทำได้เพียงส่งสายตาค้อนมาให้โดยไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้าผม ส่วนลับหลังเธอคงนินทาผมไฟแลบแน่ๆ
โธ่… บิสกิต แกมันน่าสงสารจริงๆ คงถูกยายแก่คนนั้นบังคับให้กินมังสวิรัติมาตลอดล่ะสิใช่ไหม?
ผมแกล้งจิ้มจมูกมันอีกครั้ง จมูกเย็นเฉียบของมันย่นใส่ผมเป็นการประท้วง ก่อนที่มันจะซุกตัวนอนต่ออย่างไม่สนใจโลก
เทสกลับไปเฝ้ายามอีกครั้งพร้อมกับโชอี้และน้องสาว ทั้งสามคนนั่งประจำการอยู่บนหลังคาตู้ขบวน ขณะที่มีผู้โดยสารอีกสองสามคนคอยดูต้นทางอยู่ข้างใน
พวกเราไม่ได้ออกคำสั่ง แต่ดูเหมือนความกังวลจะบีบให้พวกเขาขยับตัวกันไปเอง
ตอนนี้ภาพที่เห็นได้ชัดคือทุกคนต่างขยับเข้ามานั่งเบียดชิดกัน ราวกับพยายามโหยหาความอบอุ่นและความปลอดภัยจากคนข้างกาย หรือจะพูดให้ถูกคือใกล้กันจนชวนอึดอัด
อีกนิดเดียวเควินก็แทบจะขึ้นมานั่งบนตักผมอยู่แล้ว เอ่อ ต้องบอกว่านั่งทับเจ้าบิสกิตก่อนจะถึงตักผมมากกว่า ซึ่งผมมั่นใจว่าหมาที่กล้าหาญที่สุดใน ชั้นที่ 1 ของระดับนรก ตัวนี้คงไม่ยอมโดนทับนิ่งๆ แน่
อีกด้านหนึ่งของผมคือลิลลี่ เธอเองก็เลเวลเพิ่มขึ้นเหมือนกับคนอื่นๆ และจัดการอัปสถานะไปเรียบร้อย
