เมื่อสถานการณ์สงบลง ผมจึงเริ่มกวาดสายตาสำรวจความเสียหาย จาค็อบและคนอื่นๆ บาดเจ็บพอสมควร แต่ก็ไม่ถึงกับสาหัส ส่วนคนที่ตายก็มีเพียง 2 คนตั้งแต่ตอนแรกที่เห็น อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่มีใครตายเพิ่ม
ยังมีพวกขี้ขลาดหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างในตู้ขบวนรถไฟ ซึ่งผมก็ไม่ลืมที่จะจดจำใบหน้าของพวกนั้นเอาไว้ในใจ
ทางด้านกลุ่มของผม ทุกอย่างดูจะเรียบร้อยดี เทสไม่ได้รับบาดเจ็บ เควินมีเพียงรอยบุบบนชุดเกราะ ส่วนแฮดวิน เองก็ดูไร้รอยขีดข่วน ส่วน โชอี้ ตอนนี้เธอกลับหมดสติไปเรียบร้อยแล้ว
ผมเช็กสถานะตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง ความมืดมิดที่เข้าปกคลุมนั้นดำสนิทราวกับน้ำหมึกและไร้ซึ่งดวงดาว
แหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวคือริ้วแสงสีเขียว ฟ้า และชมพูที่ม้วนตัวอย่างช้าๆ อยู่บนท้องฟ้า มันดูคล้ายแสงเหนือ แต่กลับสว่างไสวพอที่จะทำให้เรามองเห็นคนรอบข้างได้ไม่ต่างจากยามเช้าที่สลัวๆ
ภาพความงามที่ดูขัดกับความเป็นจริงทำให้ผมนึกสงสัย
ใครจะไปเชื่อว่าดวงอาทิตย์สองดวงจะหายวับไปได้ง่ายๆ แบบนั้น
นอกจากว่ามันจะเป็นดวงอาทิตย์ปลอมที่ถูกสร้างขึ้นจากพลังบางอย่างที่เหนือชั้นกว่ามานาที่เรากำลังเรียนรู้อยู่ในตอนนี้
