บทที่ 27 ฝูงก๊อบลิน
“อิซซี่!”
โชอี้หวีดร้องสุดเสียงก่อนจะโถมตัวออกวิ่งนำไปยังตู้ขบวนรถไฟเป็นคนแรก พวกเราที่เหลือเร่งฝีเท้าตามไปติดๆ แม้ในใจจะไม่ได้เปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญเท่าเธอก็ตาม
เสียงเคาะของตู้ขบวนรถไฟยังคงแผดสนั่นเป็นจังหวะ มันบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ประสานไปกับเสียงขู่คำรามแหลมสูงของฝูงก็อบลินที่ดังระงมหนาหูขึ้นทุกที
ทันทีที่พ้นชายป่า ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ลมหายใจของผมสะดุด ศพสองศพนอนจมกองเลือดอยู่ด้านนอกตู้ขบวนรถไฟ
ฝูงก็อบลินกลุ่มหนึ่งกำลังรุมใช้หอกทิ่มแทงร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง บางตัวถึงขั้นก้มลงฉีกทึ้งเนื้อศพออกมากินอย่างน่าสยดสยอง ส่วนอีกกลุ่มใหญ่ก็กำลังล้อมกรอบตู้ขบวนรถไฟไว้
พวกมันแผดเสียงหัวเราะชวนขนลุก และขู่คำรามอยู่รอบตู้ขบวน ส่วนคนข้างในทำได้เพียงใช้ไม้แหลม และอาวุธจากเควสรอง ทิ่มแทงลอดหน้าต่างออกมาเพื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอด
โชอี้ชะงักฝีเท้าจนร่างโซเซเมื่อเห็นจำนวนศัตรู มีก็อบลินไม่ต่ำกว่าสามสิบตัวกระจายอยู่เต็มพื้นที่ ส่วนใหญ่เป็นเลเวล 2 หรือ 3 แต่ที่น่ากังวลคือ มีพวก ก็อบลิน วอริเออร์ เลเวล 5 ที่ยืนคุมเชิงปะปนอยู่ด้วย
“อิซซี่…”
