เธอครางชื่อน้องสาวแผ่วเบา ร่างกายสั่นเทิ้มจนสังเกตได้
ในจังหวะนั้นเอง คลื่นมานาประหลาดแผ่ซ่านออกมาจากร่างของโชอี้ กระจายไปทั่วบริเวณเหมือนวงน้ำ ก็อบลิน บางตัวที่หันมามองเธอพลันมีอาการสับสน
ดวงตาของพวกมันดูเลื่อนลอยก่อนจะหันกลับไปสนใจตู้ขบวนรถไฟตามเดิม คลื่นมานาอีกระลอกซัดผ่านพื้นที่โล่งคราวนี้รุนแรงกว่าเดิม
แม้แต่ผมยังรู้สึกถึงแรงกระตุ้นประหลาดที่กรอกหูให้รีบวิ่งหนีไปเสีย
ก็อบลินบางตัวเริ่มขยับถอยด้วยความหวาดกลัว แต่พวกที่เลเวลสูงกว่ากลับส่งเสียงขู่คำรามกดดันพวกที่ปอดแหกให้กลับมาคุมสถานการณ์
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่โกลาหล เสียงสะอื้นของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ใบหน้าของโชอี้ซีดเผือดราวกับไร้สีเลือด
“ได้โปรด…”
เธอหันมาหาพวกเราพร้อมกับปล่อยคลื่นมานาออกมาอีกสาย
ผมรีบคว้าคอเสื้อ เทสและเควิน ไว้ทันทีเมื่อเห็นทั้งคู่ทำท่าจะเดินดุ่มๆ เข้าไปในดงมอนสเตอร์อย่างขาดสติ ทั้งคู่สะดุ้งและส่ายหน้าด้วยความงุนงงเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน
