แฮดวินดูเหมือนจะยังขัดขืนพลังนั้นได้ด้วยตัวเอง ส่วนมายาและลีออนก้าวไปข้างหน้าได้เพียงก้าวเดียวก็หยุดชะงัก ดูเหมือนทักษะของโชอี้จะยังไม่แข็งแกร่งพอจะบงการให้ใครยอมไปตายแทนเธอได้จริงๆ
ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาของเธอเบนมาที่ผม
“ได้โปรดเถอะเนเทล... ได้โปรด…”
เสียงของเธอสั่นเครือและขาดห้วงในตอนท้าย
คราวนี้ผมสัมผัสไม่ได้ถึงมานาที่จงใจส่งมาเพื่อควบคุม มันคือการอ้อนวอนจากก้นบึ้งของมนุษย์คนหนึ่ง
ผมกวาดสายตามองไปทั่วสนามรบ ประเมินจำนวนศัตรู และตำแหน่งของพวกก็อบลินวอริเออร์ ที่ทรงพลังที่สุด
น้ำหนักของกระบองในมือผมให้ความรู้สึกมั่นใจอย่างประหลาด
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก… ถ้าเป็นตอนนี้ ผมน่าจะจัดการได้
“เรียกพวกมันมาทางนี้สักกลุ่ม เอาสักห้าตัว”
ผมออกคำสั่งเสียงเข้มขณะก้าวขึ้นมาประชิดข้างตัวโชอี้ มือกระชับด้ามกระบองจนแน่นขนัด
ผมเห็นเธอกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด แต่ก็พยักหน้าตกลงอย่างว่าง่าย เธอคงอยากให้พวกเราบุกทะลวงฝ่าวงล้อมเข้าไปที่ตู้ขบวนรถไฟให้เร็วที่สุด
แต่นั่นมันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ หากเราถูกรุมล้อมกลางพื้นที่โล่ง การจะถอยร่นกลับมาตั้งหลักในป่าจะทำได้ยากลำบากทันที
