ตลอดทางผมแทบจะลากเธอมาด้วยซ้ำเพราะการเสียเลือดทำให้เธออ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด โชคดีที่ค่าสถานะของผมแสดงผลเต็มที่แล้ว ผมจึงพอมีแรงพยุงเธอมาจนถึงจุดหมาย
ตอนนี้แผลเล็กๆ ตามตัวผมเลือดหยุดไหลหมดแล้ว ส่วนแขนที่หักหากไม่ขยับแรงๆ ก็เหลือเพียงความรู้สึกปวดหน่วงๆ เท่านั้น
ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นั่นคือความหิว… ผมหิวมาก หิวจนรู้สึกว่าสามารถกินหมาป่ายักษ์ได้ทั้งตัว
บางทีแต้มความทนทานอาจจะช่วยให้ร่างกายถึกทนขึ้น แต่มันคงต้องแลกมาด้วยการเผาผลาญพลังงานที่มหาศาล
หรือบางทีในอนาคต หากค่าสถานะนี้พุ่งสูงขึ้นไปอีก ผมอาจจะอยู่ได้เป็นเดือนๆ โดยไม่ต้องกินหรือนอนเลยก็ได้ แต่นั่นก็คงเป็นเรื่องของวันหน้าละนะ
ทันทีที่พ้นชายป่า แฮดวินซึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้วก็ตะโกนออกมาด้วยสีหน้าโล่งใจ
“ผมกังวล ว่าพวกคุณจะเจออันตรายเข้า”
ผมเหลือบมองโชอี้เล็กน้อยก่อนจะยักไหล่ส่งๆ
“เธออาการไม่ค่อยดีน่ะ เลยต้องเดินมาช้าหน่อย”
โชอี้ชำเลืองมองผมด้วยสายตาที่ยังหลงเหลือร่องรอยของความโกรธเคือง ทว่าเธอกลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ
