แฮดวินรีบเข้ามาช่วยพยุงเธอไปยังลานกว้าง ที่ตรงนั้นพวกเราพบเดนี่นอนทอดร่างอยู่ ใบหน้าของเขาขาวซีดเผือดจนผิดปกติ
“เขาไม่รอดแล้ว”
แฮดวินเอ่ยเสียงแผ่ว แววตาของเขาดูซับซ้อนและยากจะคาดเดาความรู้สึก
“ไม่กี่นาทีก่อนเขายังพูดกับเราอยู่เลย… ทำไมล่ะ…”
โชอี้ดูตกใจมาก เสียงของเธอสั่นเครือและขาดห้วงไปราวกับถ้อยคำทั้งหมดจุกอยู่ที่ลำคอ
ส่วนผมได้แต่นิ่งเงียบ…
เดนี่ไม่ใช่คนอ่อนแอ เขามีร่างกายที่แข็งแรงและมีเลเวล 1 ติดตัว แถมกลุ่มของเขายังรับมือศัตรูแค่สองตัว ซึ่งหนึ่งในนั้นก็เป็นเพียงก๊อบลินเลเวล 2 เท่านั้น แต่เขากลับตาย
รอยแผลที่หน้าอกนั่นลึกจนถึงหัวใจ มันน่าตลกที่คนแข็งแรงอย่างเขาต้องมาจบชีวิตลงง่ายๆ เพียงเพราะก๊อบลินตัวหนึ่งบังเอิญ แทงเข้าถูกจุดสำคัญ ทำไมมนุษย์ถึงได้เปราะบางขนาดนี้กันนะ?
ผมจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดตนเอง ในนาทีนี้ผมเริ่มตระหนักแล้วว่า มนุษย์ ต่างจากก๊อบลินหรือหมาป่าพวกนั้น พวกเราอ่อนแอเกินไป
การเอาชีวิตรอดในโลกนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แม้แต่คนที่แข็งแรงที่สุดก็อาจจบชีวิตลงได้หากก้าวพลาดเพียงครั้งเดียว
ผมควรจะเสียเวลาอยู่กับคนพวกนี้ต่อไปจริงๆ หรือ?
