ผมรีบตั้งสติ ควบคุมลมหายใจให้เป็นจังหวะแล้วเข้าสู่สภาวะสมาธิ หมุนเวียนมานาไปตามร่างกายเพื่อสยบความวุ่นวายในหัว ไม่นานนักความคิดที่ฟุ้งซ่านก็เริ่มสงบลง ผมจึงค่อยๆ ถอนตัวจากสมาธิแล้วมองไปที่เธอ
“ได้ยินฉันแล้วใช่ไหม แนท?”
เทสถามย้ำ
ผมพยักหน้ารับเบาๆ
“ดี… งั้นตามฉันมา ฉันจะทำแผลให้”
เธอออกแรงดึงตัวผมมุ่งหน้าไปที่ตู้ขบวนรถไฟ ผมไม่ได้ขัดขืนและเดินตามแผ่นหลังของเธอไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย
