เป็นไปตามคาด น้ำเสียงของเดนี่ฟังดูน่ารำคาญพอๆ กับหน้าตาของเขาเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็นด้วยกับเขานะ ตรงกันข้ามเลยล่ะ ผมรู้ดีว่าไม่มีทางที่เราจะพกเด็กตัวแค่นี้เข้าไปเสี่ยงตายด้วยได้แน่ๆ
แต่คำพูดของเจ้าเดนี่มันฟังดูกวนประสาทชะมัด
“ฉัน…”
โชอี้อึกอัก เห็นชัดว่าเธออยากไปกับพวกเรา แต่ในขณะเดียวกัน เธอจะทิ้งน้องสาวไว้กับใคร?
เด็กหญิงกระตุกชายเสื้อของโชอี้ที่กำลังร้อนรน เธอจึงหันไปส่งยิ้มให้เด็กน้อย สำหรับผมมันดูเป็นยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อปกปิดความกังวล แต่น่าจะพอหลอกเด็กได้ล่ะมั้ง
“ไม่ต้องห่วงนะ อิซซี่”
เธอลูบหัวเด็กหญิงเบาๆ อย่างปลอบโยน ไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายแค่ไหน ผมก็ยังรู้สึกดีที่ตัวเองมาโผล่ที่นี่ตัวคนเดียวโดยไม่มีภาระให้ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง
“ฝากเธอไว้กับเจคอบดีไหม? เขาดูเป็นคนไว้ใจได้นะ”
แฮดวินเสนอทางออกในที่สุด
“เธอจะปลอดภัยกว่าถ้าอยู่บนรถไฟกับเขา หรือคุณจะเลือกอยู่ที่นี่กับ…”
“น้องสาวค่ะ…”
โชอี้ตอบช้าๆ
แฮดวินคุกเข่าลงตรงหน้าเด็กหญิง รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าของเขา
“ถ้าผมเป็นเธอ ผมก็คงอยากให้พี่สาวรออยู่ที่นี่ด้วยกัน”
