ผมกัดฟันปรายตามองรอบตัวเพื่อหาทางโต้กลับ แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ชายวัยกลางคนในเสื้อแจ็กเก็ต เขากำลังล้วงมือเข้าไปหาบางอย่างใต้เสื้อ และหันมาสบตาผมพอดี
เพียงแวบเดียวผมก็เดาได้ทันทีว่าเขาต้องการอะไร ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
เจ้าหมาป่าสะบัดเศษผ้าทิ้งอย่างหงุดหงิด สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายเลือดยังคงจับจ้องไปที่หญิงชราซึ่งนอนสั่นเทาอยู่ตรงหน้า
แม้มันจะเหลือบมองการเคลื่อนไหวของผมด้วยความรำคาญใจอยู่บ้าง แต่มันกลับเมินผมไปอย่างรวดเร็ว และหันกลับไปอ้าปากกว้างหมายจะปิดบัญชีเหยื่อที่อยู่ตรงหน้า
วินาทีนั้นเอง ผมตัดสินใจก้าวเท้ากระแทกพื้นตู้รถไฟดังปังเพื่อดึงความสนใจ
เจ้าหมาป่าชะงักกรามที่กำลังจะงับลงไป มันตวัดสายตาที่ลุกเป็นไฟกลับมาจ้องเขม็งที่ผมอย่างรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะ และในวินาทีที่สายตาอันดุร้ายประสานเข้ากับนัยน์ตาของผมพอดีนั่นเอง
เหตุการณ์ประหลาดก็บังเกิดขึ้น!
เสียงรอบข้างพลันเงียบสงัด โลกรอบตัวซีดจางจนไร้สีสัน ในสายตาเหลือเพียงผมและเจ้าหมาป่ายักษ์ ราวกับตัวตนของผมถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง