กลิ่นสาบและลมหายใจร้อนระอุรดรินใบหน้าของผม ปากขนาดยักษ์อ้ากว้างจนเห็นคอหอยหมายจะปลิดชีพผมในคำเดียว
ทว่าในจังหวะนั้นผมไม่ได้หวาดกลัวเลย เพราะในสายตาของผม ชายในเสื้อเจ็กเก็ตได้ ชักปืนสั้นออกมาแล้ว
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติดต่อกัน เจ้าหมาป่าที่ก่อนหน้านี้พยายามจะเข้ามาจู่โจม กลับถ่อยออกห่างจากตู้รถไฟทันที มันแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยเลือดสดที่สาดกระเด็นออกมา
แต่แม้เจ้าหมาป่าจะถอนล่นไปแล้ว ทว่าชายในชุดเจ็กเก็ตก็ยังไม่ยอมปล่อยมันไป เขาเล็งปืน และยิงต่อไปอีกสองนัดติดกัน
เจ้าหมาป่าร้องออกมาอีกครั้งหางของมันจะลู่ลง และพยายามกะเสือกกะสนถอยไปในป่าทันที
ผมมองผ่านหน้าต่างเห็นมันเริ่มขากะเผลก เลือดสีเข้มไหลอาบใบหน้าฝั่งขวาและขาซ้ายจนเสียอาการ มันบาดเจ็บสาหัส แต่ยังไม่ตาย ผมนิ่งค้างพลางจ้องมองข้อความที่ยังคงลอยเด่นอยู่เหนือหัวของมัน
[หมาป่า – เลเวล 2]
ผมควรจะพอใจที่มันล่าถอยไป แต่ทว่าลึกๆ ในใจกลับเรียกร้องให้ตามไปสังหารมันเสีย… แม้ความคิดนี้จะดูไร้เหตุผลและบ้าบิ่น แต่ผมไม่อาจต้านทานความกระหายนั้นได้เลย
“บัดซบเอ๊ย…”
