ผมกลอกตาพลางเลิกสนใจคำพูดพวกนั้น ป่าไม้ที่ล้อมรอบเราไว้ทุกทิศทาง ดูภายนอกมันก็เหมือนธรรมชาติธรรมดาที่พบได้ทั่วไปบนโลก ต่อให้เดินสุ่มสี่สุ่มห้าไปตอนนี้ก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา
ผมเริ่มทบทวนสมมติฐานในหัว ซึ่งแต่ละข้อดูจะบ้าบอขึ้นเรื่อยๆ
ข้อแรก พวกเราถูกลักพาตัว ใครบางคนอาจจะวางยาสลบพวกเราทุกคนบนรถไฟ แล้วเคลื่อนย้ายพวกเรามาทิ้งไว้ที่นี่โดยจัดฉากให้ดูเหมือนตู้โดยสารถูกตัดขาดอย่างประณีตด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย
แต่มันแทบเป็นไปไม่ได้เลย เพราะผมจำได้แม่นว่าตัวเองยังไม่ทันจะได้หลับเคลิ้มไปด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่ยังติดตาอยู่คือแสงสว่างวาบ และความรู้สึกเหมือนถูกกระชากขึ้นสู่ใจกลางอากาศก่อนจะมาโผล่ที่นี่
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นต่อเนื่องกันจนไม่มีช่องว่างของเวลาให้ใครมาลักพาตัวได้เลยสักวินาทีเดียว ที่สำคัญ ฉากรอบตัวนี่มันก็ดูสมจริงเกินกว่าจะเป็นของทำมือขึ้นมาด้วย
ข้อสุดท้ายที่ดูจะสมเหตุสมผลที่สุด แม้จะฟังดูบ้าที่สุด คือเราอยู่บนดาวดวงอื่นจริงๆ เหตุผลหลักก็คือไอ้ก้อนสีส้มบนฟ้านั่นแหละ ผมหาจุดปลอมของดวงอาทิตย์ดวงที่สองไม่ได้เลย
