าที่กลั้นไว้ก็พังทลายร่วงแหมะลงมาเป็นสาย “คุณแม่… เมื่อไหร่จะกลับมาคะ หนูคิดถึงแม่จะแย่แล้ว”
เยี่ยจือรีบเอ่ยปลอบโยน “คนเก่งของแม่ไม่ร้องไห้สิลูก แม่อีกไม่กี่วันก็กลับแล้ว ระหว่างนี้หนูต้องเป็นเด็กดี เชื่อฟังคุณลุงลั่วนะ เข้าใจไหม”
“อื้อ…” ยัยหนูพยักหน้าสะอื้น แต่จู่ๆ ก็โพล่งเตือนขึ้นมาเสียงสั่น “คุณแม่… ต้องระวังคนเลวนะคะ”
ปลายสายหัวเราะเบาๆ “เหม่ยฉีของแม่เป็นเด็กดีที่สุดเลย แต่ไม่ต้องห่วงนะ รอบตัวแม่ไม่มีคนเลวหรอกจ้ะ เอาล่ะ… เดี๋ยวแม่ขอคุยธุระกับคุณลุงลั่วหน่อยนะ หนูไปเล่นรอแม่ก่อนนะลูก”
ลั่วหยางคว้าโทรศัพท์กลับมาแนบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นชั่วขณะ “พี่เยี่ยครับ ลางสังหรณ์เด็กบางทีก็แม่นจนขนลุกนะครับ คุณระวังตัวไว้หน่อยก็ไม่เสียหาย”
“รับทราบค่ะ พอดีระบบระบายอากาศที่เหมืองมีปัญหาขัดข้องนิดหน่อย ฉันคงต้องอยู่บัญชาการแก้ปัญหาที่นี่อีกสักพักถึงจะกลับได้ ระหว่างนี้… คงต้องรบกวนคุณช่วยรับบทพี่เลี้ยงเด็กดูแลเหม่ยฉีให้ฉันไปก่อน จะลำบากไหมคะ”
ลั่วหยางตอบรับหนักแน่น “เรื่องแค่นี้สบายมากครับ คุณพี่เยี่ยลุยงานให้เต็มที่เลย เหม่ยฉีแกเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ผมรับมือไหวอยู่แล้ว”
“ขอบคุณมากนะคะ งั
