นี่จะแม่นเวอร์เกินไปไหมเนี่ย เพิ่งบ่นถึงก็โผล่มาปั๊บ
ทว่าผิดคาด ปกติซ่งเหม่ยฉีจะต้องพุ่งเข้าไปคุ้ยถุงหาขนมกินเล่นแล้ว แต่วันนี้พอเปิดประตูเสร็จ กลับเดินคอตกหน้าสลดถอยกลับมาเงียบๆ
“อ้าว เหม่ยฉี เป็นอะไรไปลูกหน้ามุ่ยเชียว” เจี่ยงเสียนหรงตกใจ รีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“หนูคิดถึงแม่…” ยัยหนูตอบเสียงอู้อี้ น้ำตาปริ่มจะหยดอีกระลอก
เจี่ยงเสียนหรงรีบวางถุงของ โผเข้าไปอุ้มหลานสาวสุดที่รักขึ้นมาแนบอก “โถ… คนเก่งของยาย ไม่ร้องนะลูกนะ คุณแม่งานยุ่ง เดี๋ยวก็กลับแล้ว ยังมียายอยู่นี่ทั้งคนไง”
พอพ้นหน้าประตู เยี่ยอี้หมิงก็วางถุงวัตถุดิบในมือลง หันมาขยิบตาให้ลั่วหยาง “เสี่ยวลั่ว วันนี้ไม่ได้มีนัดที่ไหนใช่ไหม”
ลั่วหยางเลิกคิ้ว “ว่างครับ คุณลุงมีธุระอะไรหรือเปล่า”
เยี่ยอี้หมิงฉีกยิ้มกว้างจนเห็นตีนกา “ก็เรื่องที่ลุงเกริ่นไว้คราวก่อนไง ตาแก่พวกนั้นอยากเจอหน้าเธอจนตัวสั่น เซ้าซี้ลุงจนหูจะชาอยู่แล้ว ลุงก็เลยกะว่า… คืนนี้จัดหนักกันสักตั้งเลยดีไหม ลุงเป็นเจ้ามือเอง เธอว่าไง”
ลั่วหยางพยักหน้ารับ “ได้ครับ ไม่มีปัญหา”
เยี่ยอี้หมิงขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงกระซิบกระซาบแผนการลับ “เดี๋ยวตกบ่าย ลุงจะไล่ให้คุณน้า
