หน้าราบเรียบ ซ่อนความประหลาดใจไว้มิดชิด
มาเฟียเฒ่าคลี่ยิ้มบาง “บ้านเกิดผมอยู่ที่ลั่วเฉิง เครือข่ายเพื่อนฝูงก็อยู่ที่นั่นเยอะ ญาติของเพื่อนคนหนึ่งทำงานอยู่ในพิพิธภัณฑ์ พอเขากลับบ้านก็เลยหลุดปากเล่าเรื่องนี้ออกมา บังเอิญเมื่อคืนผมไปนั่งจิบชากับเพื่อนคนนี้พอดี เขาก็เลยหยิบมาเล่าสู่กันฟัง… คุณว่าโลกเรามันกลมไหมล่ะครับ”
“โลกกลมจริงๆ ครับ แต่ว่า… วันนี้คุณหลิวตั้งใจมารักษาตัว หรือตั้งใจมาฟังนิทานกันแน่” ลั่วหยางย้อนถาม
“แน่นอนว่าต้องมารักษาตัวสิครับ”
ลั่วหยางพยักหน้ารับ “งั้นเริ่มกันเลยดีกว่า รบกวนนอนคว่ำลงด้วยครับ”
หลิวโย่วสุ่ยพลิกตัวนอนคว่ำหน้าลงบนเบาะโซฟาอย่างว่าง่าย
ชายหนุ่มเลิกชายเสื้อคนไข้ขึ้น จรด ‘ดัชนีแพทย์ไท่ชู’ ลงบนแนวกระดูกสันหลังส่วนเอว รีดเร้น ‘พลังวิญญาณ’ ให้ไหลทะลักผ่านปลายนิ้ว ซึมซาบเข้าไปซ่อมแซมเครือข่ายเส้นประสาทส่วนปลายที่ตายด้านให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
เจียงเยว่คาบอมยิ้มไว้ในปาก นัยน์ตาเฉี่ยวคมจ้องเขม็งจับผิดทุกการเคลื่อนไหวของลั่วหยางไม่กะพริบ แต่ต่อให้เพ่งจนตาถลน หล่อนก็ยังมองไม่ออกอยู่ดีว่าไอ้หมอเก๊กนี่ใช้แค่นิ้วสองนิ้วสร้างปาฏิหาริย์พลิกฟื้นคนพิการได้อย่างไร
สิบห้านาทีผ่
