งไปหา ก้าวแรก... ก้าวที่สอง… ทว่าพอถึงก้าวที่สาม กล้ามเนื้อที่ฝ่อลีบมานานก็ถึงขีดจำกัด ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ ร่างหนาทรุดฮวบถลาคะมำไปด้านหน้า
ลั่วหยางยื่นมือออกไปรั้งตัวอีกฝ่ายไว้ได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะช่วยพยุงร่างที่หอบแฮกกลับไปนั่งแปะลงบนรถเข็นดังเดิม
“กระบวนการรักษาเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ ต้นเหตุที่ทำให้คุณอัมพาตคือระบบประสาทส่วนปลายเสียหาย ตอนนี้ผมซ่อมแซมเส้นประสาทพวกนั้นให้กลับมาเชื่อมต่อกันแล้ว ที่ขายังไม่มีแรงเป็นเพราะกล้ามเนื้อคุณฝ่อจากการไม่ได้ใช้งานมานาน หลังจากนี้ แค่หมั่นทำกายภาพบำบัด อัดโปรตีนและแคลเซียมเสริมเข้าไป ไม่เกินสองเดือน… คุณจะกลับมาเดินปร๋อเหมือนคนปกติแน่นอน” ลั่วหยางร่ายยาวแจกแจงอาการแบบมืออาชีพ
“แล้ว ‘ไป๋อวี้เกา’ ที่คุณทาให้ผมคราวก่อนล่ะครับ” หลิวโย่วสุ่ยยังคงหมกมุ่นกับยาวิเศษขนานนั้นไม่เลิก
ลั่วหยางอมยิ้ม “เคสของคุณตอนนี้ ไม่มีความจำเป็นต้องพึ่งยาระดับนั้นแล้วครับ แค่อัดโภชนาการให้ถึงก็พอ”
“นายก็หัดใจป้ำหยิบออกมาสักขวด ให้พ่อบุญธรรมฉันหน่อยจะเป็นไรไป” เจียงเยว่แขวะขวับ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างขัดใจ
ลั่วหยางยักไหล่แบมือสองข้าง “ของวิเศษแบบนั้นสกัดยากระดับรากเลือดครั
