ไปเกาะยอดไม้
“กลับมา”
เจ้าส้มลอยละลิ่วกลับมาตุ้บที่ระเบียง
เขาสั่งการสลับไปมาติดกันเจ็ดแปดครั้ง และมันก็ได้ผลเป๊ะทุกครั้งราวกับสั่งได้ดั่งใจ
จนกระทั่งรอบที่เก้า เจ้าส้มเริ่มหมดสภาพ แรงส่งกระโดดไม่พอ ร่างอ้วนกลมจึงร่วงผล็อยหล่นตุ้บลงจากระเบียงไปตามระเบียบ
ลั่วหยางชะโงกหน้าลงไปดู เห็นเพียงเจ้าส้มอ้วนตะเกียกตะกายขึ้นมาจากแปลงดอกไม้ ร้องเหมียวๆ เสียงขุ่นเหมือนกำลังก่นด่าสาปแช่งบรรพบุรุษเขาก่อนจะสะบัดก้นเดินจากไป
ครั้งนี้ลั่วหยางไม่ได้เรียกมันกลับมาอีก ในที่สุดเขาก็ตาสว่าง การที่ดวงตาอวี่เหรินผสานเข้ากับมือถือ เท่ากับว่าตอนนี้เขาครอบครองอาวุธเวทสมัยใหม่เป็นของตัวเองแล้วจริงๆ
ถึงวิธีใช้จะดูทุเรศทุรังไปสักหน่อย แต่มันก็คือความจริง
พูดให้ถูกคือ… เจ้านี่มันไม่ใช่แค่มือถือ แต่มันคือ ‘รีโมตคอนโทรลสิ่งมีชีวิต’ ชัดๆ!
