หันขวับไปมอง นอกหน้าต่างกระจกปรากฏร่างแมวส้มอ้วนจ้ำม่ำ ขนสีส้มมันขลับเงางาม ท่าทางหยิ่งยโสราวกับคุณชายลูกผู้ดี คงเป็นแมวเลี้ยงของเศรษฐีบ้านไหนสักหลังในหมู่บ้านที่หนีออกมายืดเส้นยืดสายยามวิกาล
มันนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนราวระเบียงหิน ส่งเสียงร้องหนวกหูเป็นระยะ
ลั่วหยางรำคาญ จึงสะบัดมือไล่ “ไปให้พ้น”
วินาทีที่สะบัดมือ เขากลับสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานประหลาดขุมหนึ่งแผ่ซ่านออกมา
เจ้าส้มอ้วนสะดุ้งสุดตัว ลุกพรวดจากราวระเบียง กระโจนข้ามไปเกาะยอดไม้ที่ห่างออกไปหลายเมตร ก่อนจะหันขวับกลับมาจ้องลั่วหยางตาเขม็ง
ลั่วหยางรีบพลิกมือถือในมือขึ้นมาดูทันที นึกว่าดวงตาอวี่เหรินเบิกกว้างขึ้นแล้ว แต่เปล่าเลย มันยังคงปิดสนิท
“แปลก... เมื่อกี้สัมผัสได้ชัดๆ เลยนี่หว่า” เขาพึมพำ อธิบายความรู้สึกเมื่อครู่ไม่ถูก
แต่แล้ว จู่ๆ ความคิดพิเรนทร์บางอย่างก็แล่นปลาบเข้ามาในหัว
“กลับมา” ลั่วหยางยกมือถือเล็งไปที่เจ้าแมวส้มบนยอดไม้
คลื่นพลังงานสุดแสนประหลาดพุ่งทะยานออกไปอีกครั้ง
เจ้าส้มหันขวับ ร่างอ้วนท้วนกระโจนพรวด พุ่งตัวข้ามอากาศกลับมาตุ้บลงบนระเบียงอย่างแม่นยำ
ลั่วหยางจ้องมือถือในมือด้วยสายตาเหลือเชื่อ
“ไปให้พ้น”
เจ้าส้มกระโดดเด้งกลับ
