า
======
ซ่งเหม่ยฉีผล็อยหลับไปแล้ว
พอกลับเข้าห้อง ลั่วหยางก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา วุ่นวายมาทั้งวัน เพิ่งจะมีเวลาว่างมานั่งศึกษามือถือที่ผสานเข้ากับดวงตาอวี่เหรินอย่างจริงจัง
หน้าจอมือถือไม่ได้ดูต่างจากมือถือทั่วไปนัก เพียงแต่สีไม่ได้ดำสนิทเหมือนเมื่อก่อน กลับมีประกายสีเขียวเจือปนอยู่ในเนื้อสีดำ ส่งผลให้ผิวสัมผัสไม่เรียบลื่นเหมือนกระจก แต่ให้ความรู้สึกสากคล้ายกับ ‘หิน’
พลิกดูด้านหลัง ‘เส้นเลือด’ สีแดงปรากฏชัดเจนและเพิ่มจำนวนขึ้น บางเส้นแตกแขนงราวกับมีชีวิต ฝาหลังสีดำแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงอมดำ โดยมีพื้นที่สีแดงลุกลามจนกินพื้นที่เกือบทั้งหมด
“อวี่เหริน” ลั่วหยางลองส่งเสียงเรียก
ไร้การตอบสนอง
เขาลองเรียกซ้ำอีกสองครั้งก็ยังเงียบกริบ จึงตัดสินใจใช้วิชาดัชนีแพทย์ไท่ชูจรดนิ้วลงตรงหางตาของดวงตาอวี่เหริน ถ่ายทอดพลังวิญญาณอัดเข้าไป
พลังวิญญาณไหลทะลักเข้าไปสายแล้วสายเล่า ทว่าดวงตาอวี่เหรินก็ยังคงแน่นิ่ง
เวลาผ่านไปสิบห้านาที
ลั่วหยางต้องถอนนิ้วออก เขาไม่ใช่จอมขมังเวทระดับตำนานที่มีพลังวิญญาณไร้ขีดจำกัด ยื้อมาได้ถึงสิบห้านาที ร่างกายก็ถึงขีดจำกัดแล้ว
“เหมียว…” เสียงแมวร้องดังแว่วมาจากนอกระเบียง
ลั่วหยาง
