ดู ทว่ายังไม่ทันเห็นอะไรชัดเจน ผ้าม่านก็ถูกรูดปิดฉับ ตัดขาดการมองเห็นจนมิดชิด
ซูชางหมิงกระตุกแขนเสื้อลูกศิษย์สาว “ไปเถอะ ของพรรค์นั้นมันอันตราย ถอยห่างไว้หน่อยจะดีกว่า”
ไป๋จิ้งผละออกมาอย่างเสียไม่ได้ เธอเดินตามชายชราพลางกระซิบเสียงเบา “อาจารย์คะ หนูว่าเขาไม่ใช่หมอหรอกค่ะ อย่างน้อยก็ไม่ใช่หมอธรรมดา”
“แล้วเธอคิดว่าไอ้หนุ่มนั่นเป็นอะไรล่ะ”
“หนูว่าเขาเป็นจอมขมังเวทค่ะ นอกจากจะรู้วิชาแพทย์แล้ว ยังมีวิชาอาคมติดตัวด้วย”
ซูชางหมิงยกนิ้วโป้งให้ แอบปลาบปลื้มใจอย่างเงียบๆ สมแล้วที่เป็นศิษย์รักไอคิว 141 มองความลับของลั่วหยางทะลุปรุโปร่งได้อย่างง่ายดาย
สือเฟยเหลือบหางตามองศิษย์อาจารย์ที่กำลังซุบซิบกัน มุมปากของเขาแสยะยิ้มบางๆ แฝงนัยยะที่ยากจะคาดเดา…
======
ภายในห้องทำงานปิดตาย
ดาบสำริดถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงาน ดวงตาประหลาดบนด้ามดาบเบิกกว้างจ้องเขม็งมาที่ลั่วหยาง ประกายแสงสีเขียวเยียบเย็นแผ่ซ่านออกมา ชวนให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกน่าขนลุก
ลั่วหยางจ้องตากลับไปอย่างไม่เกรงกลัว “สรรพสิ่งล้วนมีชะตากรรม การที่แกตกมาอยู่ในมือฉัน ก็ถือเป็นเวรกรรมของแก ต่อให้ไม่ยอมรับก็ต้องรับ… แต่ก่อนจะเชือดทิ้ง ฉันอยากจะเห็น
