หน้าแกสักครั้ง มีอะไรจะสั่งเสียก็ว่ามา”
ดาบเล่มนี้กักเก็บจิตวิญญาณชั่วร้ายที่มีพลังกล้าแข็งมาก จึงสามารถข้ามขั้นตอน
‘ประทับวิญญาณบรรพกาล’ แล้วใช้วิชา ‘สื่อวิญญาณบรรพกาล’ ล้วงความลับได้โดยตรง
ชายหนุ่มล้วงหน้ากากทองสำริดออกมาจากกระเป๋า สวมทับลงบนใบหน้า ปรับลมหายใจชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มร่ายมนตราและวาดมือทำสัญลักษณ์
“ฟ้ามืดมิดดินกว้างใหญ่ ทวยเทพจุติสี่วิญญาณพิทักษ์สี่ทิศ มังกรฟ้าบูรพากลับคืนสู่ตำแหน่ง พยัคฆ์ขาวประจิมกลับคืนสู่ตำแหน่ง วิหคเพลิงทักษิณกลับคืนสู่ตำแหน่ง เต่าดำอุดรกลับคืนสู่ตำแหน่ง ชะตาขมังเวทสถิต ณ ศูนย์กลาง…”
ครืน!
ร่างของลั่วหยางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความมืดมิดเข้ากลืนกินวิสัยทัศน์ พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยแตะจมูก
“เข้ามาสิ… เข้ามา…” ปากของลั่วหยางขยับเปล่งเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งออกมา เป็นน้ำเสียงแหบพร่า เยือกเย็น และชวนสยดสยอง
แม้ร่างกายจะกำลังเปล่งเสียงแปลกประหลาด ทว่าสติสัมปชัญญะของเขากลับหลุดลอยออกจากห้องทำงาน ดำดิ่งลึกลงไปใน ‘ห้วงความทรงจำ’ ของดาบสำริด
ยิ่งจิตวิญญาณแห่งอาวุธแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ห้วงความทรงจำก็ยิ่งซับซ้อนและชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น ต่างจากตอนกลางวันที่เขาใช้วิชาสื่อวิญญาณเพื่
