วินาทีนั้น เขายื่นมือตวัดคว้าข้อมือของซูชางหมิง ก่อนออกแรงบิดสวนข้อต่ออย่างรวดเร็วและดุดัน
“โอ๊ย!” ซูชางหมิงร้องลั่นด้วยความเจ็บแปลบ นิ้วทั้งห้าคลายออก ดาบสำริดร่วงหลุดมือ
ลั่วหยางไม่รอช้า ซัดฝ่าเท้าตอกเข้าสันดาบเต็มแรง ดาบอาถรรพ์ปลิวครูดไปกับพื้น ก่อนจะร่วงดิ่งกลับลงไปในหลุมขุดค้นตามเดิม
“เสี่ยวลั่ว คุณเตะทำไม นั่นมันโบราณวัตถุล้ำค่านะ” โรคบ้างานของซูชางหมิงกำเริบทันควัน ลืมความตายเมื่อครู่ไปสนิท
ลั่วหยางสะบัดมือปล่อยชายชรา เอ่ยเสียงเรียบ “โบราณวัตถุที่เกือบจะเอาชีวิตคุณเมื่อกี้นี้ไงครับ”
“เมื่อกี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้น” ซูชางหมิงหน้าซีดเผือด เพิ่งนึกขึ้นได้ “คุณยืนนิ่งสนิท ส่วนฉันก็ผีเข้า เดินไปคว้าดาบแล้วก็… จะแทงคุณ”
“ช่างมันเถอะครับ ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” ลั่วหยางตัดบท
ทว่าชายชรากลับลนลาน รีบแก้ตัวพัลวัน “ไม่ได้สิ ต้องอธิบาย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแทงคุณนะ ดาบนั่น… ดาบเวรนั่นมันบังคับมือฉันต่างหาก ไม่เกี่ยวกับฉันเลยนะ”
“โอเคครับ ผมเชื่อ ไปกันเถอะ” ลั่วหยางพยักหน้าส่งๆ แล้วเดินนำเข้าไปริมหลุมขุดค้น
“ยังจะเข้าไปอีกเรอะ” ซูชางหมิงผงะ กล้าๆ กลัวๆ ขาแข็งไม่ยอมขยับตาม
ลั่วหยางเหลียวกลับมามอง มุมปา