กยกยิ้มกวนประสาท “ศาสตราจารย์ซู… เมื่อกี้ใครเพิ่งจะแซวว่าผมขวัญอ่อนกว่าคุณนะครับ”
ซูชางหมิงหน้าเจื่อน สนิทปากไปชั่วขณะ ท้ายที่สุดก็ต้องจำใจลากขาสั่นๆ เดินตามมา
เมื่อมายืนอยู่ริมปากหลุมขุดค้น แม้จะมีบันไดพาดเตรียมไว้ แต่ลั่วหยางยังไม่ผลีผลามก้าวลงไป สายตาคมกริบกวาดมองประเมินสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด
ใต้โครงหลังคาเมทัลชีทมีกล้องวงจรปิดติดตั้งไว้แทบจะทุกมุม สอดส่องครอบคลุมทุกตารางนิ้วแบบไร้มุมอับสายตา
“ตอนทีมขุดค้นเกิดเรื่องครั้งที่แล้ว กล้องพวกนี้บันทึกอะไรไว้ได้บ้างไหมครับ” ชายหนุ่มถามขึ้น
ซูชางหมิงส่ายหน้า “ใช้ไม่ได้เลย จอมอนิเตอร์ขึ้นแค่ภาพซ่าๆ เหมือนทีวีไม่มีสัญญาณ เสียงก็ไม่มี”
“พังงั้นเหรอครับ”
“ผู้อำนวยการหม่าให้ช่างมาเช็กแล้ว ปกติทุกตัว แต่ถึงเวลาดันบันทึกภาพไม่ได้ โทรศัพท์ก็ดับสนิทเหมือนกัน ไม่เชื่อคุณลองหยิบขึ้นมาดูสิ”
ลั่วหยางล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดปุ่มพาวเวอร์ หน้าจอดำมืดไร้การตอบสนอง ลองกดซ้ำย้ำๆ อีกสองสามรอบ ก็ยังกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าอยู่ดี
“มิน่าล่ะ ผู้อำนวยการหม่าถึงไม่มีคลิปให้ผมดู อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์พังพร้อมกันหมดแบบนี้… พวกคุณไม่เอะใจกันบ้างเลยหรือไง” ลั่วหยางเลิกคิ้ว
“แปลกสิ ทำไมจะไม
