่แปลก แต่แปลกแล้วจะให้ทิ้งงานหรือไง สมัยก่อนนักวิทยาศาสตร์ไปทดลองกันกลางทะเลทรายโกบี กัมมันตภาพรังสีอันตรายถึงตายเขายังไม่ถอย ทหารตามชายแดนเผชิญพายุหิมะเขายังไม่กลัว แล้วกะอีแค่โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ พวกเราจะต้องปอดแหกทำไม เสี่ยวลั่ว… ทัศนคติคุณแบบนี้ใช้ไม่ได้นะ เป็นคนหนุ่มคนแน่นแท้ๆ ใจคอต้องหัดกล้าได้กล้าเสียบ้างสิ” ชายชรายืดอกเทศนาเป็นฉากๆ ด้วยสีหน้าจริงจังขึงขัง
ทั้งคู่สบตากันนิ่งงัน
ลั่วหยางกระแอมเบาๆ กลั้นขำ “ศาสตราจารย์ซู… คุณอินจัดจนนึกว่าผมเป็นลูกศิษย์ในคลาสคุณไปแล้วใช่ไหมครับ”
ซูชางหมิงชะงักกึก สีหน้ากระอักกระอ่วนทันที “เอ่อ… โทษที แล้วเอาไงต่อล่ะทีนี้”
“คุณรออยู่ข้างบนนี่แหละ ผมจะลงไปดูข้างล่างเอง”
“ไม่ได้ ฉันต้องลงไปด้วย”
“ยังอยากจะจับดาบมาแทงผมอีกรอบหรือไงครับ” ลั่วหยางสวนกลับหน้าตาย
ซูชางหมิงหงอสนิท พยักหน้าจ๋อยๆ “ก็ได้ ฉันรออยู่ตรงนี้แหละ”
ลั่วหยางเมินบันไดที่พาดอยู่ ทิ้งตัวกระโดดดิ่งลงไปก้นหลุมดื้อๆ
ชายชราเบิกตาโพลง ร้องเสียงหลง “ระวังหน่อย ใต้ชั้นดินมีโบราณวัตถุฝังอยู่นะโว้ย”
“วางใจเถอะครับ ตรงที่ผมเหยียบไม่มีของมีค่าหรอก” ลั่วหยางตอบกลับขณะสาวเท้าตรงไปยังดาบสำริด ภายใต้ ‘สภาว
