ล่นงานคนปางตายไปครึ่งทีมแบบนี้ ใครจะกล้าเอาชีวิตมาทิ้ง ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกคล้องด้วยแม่กุญแจ ปิดตายแน่นหนาจนมองไม่เห็นสภาพด้านใน
“เวรล่ะ ลืมขอกุญแจมา พังแม่งเลยดีไหมเนี่ย?” ลั่วหยางเสนอวิธีแก้ปัญหาแบบสายบวก
ซูชางหมิงรีบแทรกตัวขวางหน้าประตู เบรกความคิดเถื่อนๆ นั้นทันควัน ก่อนจะล้วงพวงกุญแจออกจากกระเป๋ากางเกง ไขแม่กุญแจออกดังแกร๊ก พร้อมเชิดหน้าพูดอย่างภาคภูมิใจ “อย่าลืมสิ ผมคือผู้รับผิดชอบสูงสุดของที่นี่”
ลั่วหยางแอบยิ้มมุมปาก ดูท่าการยอมแลกเปลี่ยนข้อมูลกับตาแก่นี่ จะเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง
ซูชางหมิงออกแรงผลักบานประตูเหล็ก แม้บรรยากาศด้านในจะมืดสลัว ทว่าสายตาของลั่วหยางกลับสแกนเห็นทุกรายละเอียดชัดเจนทะลุปรุโปร่ง ภายใต้โครงหลังคาเหล็ก หน้าดินถูกเปิดออกจนเห็นชั้นดินสีดำสนิทที่ถูกเกลี่ยเรียบ ถัดจากประตูไปไม่ไกลนัก มีหลุมขุดค้นขนาดราวสิบตารางเมตรตั้งอยู่ ที่ก้นหลุมเต็มไปด้วยชิ้นส่วนเครื่องสำริดโบราณที่ยังขุดไม่เสร็จจมอยู่ครึ่งๆ กลางๆ
ชายชราเอื้อมมือสับสวิตช์ไฟ แสงฟลูออเรสเซนต์สว่างพรึบ อาบย้อมทั่วทั้งบริเวณ
“ตามผมมา”
พรึ่บ! ลั่วหยางคว้าแขนซูชางหมิง กระชากร่างชายชราให้ถอยหลบไปอยู่ด้านหลังเขาทันที
“เสี่ย
