ผ่านไปเพียงยี่สิบนาที ไป๋จิ้งก็ฟื้นคืนสติ หญิงสาวเหม่อมองลั่วหยางที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นด้วยแววตาสับสน อาการเดียวกับสือเฟยไม่มีผิด ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธอเหมือนจมอยู่ในห้วงฝันลึก ทว่าพอตื่นขึ้นมากลับจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
“คุณ… เป็นใคร?” น้ำเสียงของเธอยังคงเลื่อนลอย
ลั่วหยางยันตัวลุกขึ้นยืน ร่างกายไร้ซึ่งความเหนื่อยล้า ตรงกันข้าม สภาพของเขากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังจนน่าประหลาดใจ ผลพวงจากการดูดซับและหลอมรวมพลังวิญญาณของ ‘วิญญาณร้าย’ ตนนั้นเข้าสู่ร่างกาย
“ผมลั่วหยาง เป็นหมอ” เขาตอบกระชับ
“แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่?”
“เรื่องนี้คงต้องย้อนไปตอนที่คุณหมดสติ” ลั่วหยางจ้องหน้าเธอ “จำได้ไหมว่าไปจับต้องของแปลกๆ อะไรในหลุมบูชายัญนั่นหรือเปล่า?”
คำถามเดียวกันนี้เขาเคยถามสือเฟยไปแล้ว แต่อีกฝ่ายเป็นแค่นักบูรณะโบราณวัตถุ วันเกิดเหตุทำเพียงยืนเช็ดเครื่องมืออยู่ปากหลุม ยังไม่ทันก้าวขาลงไปก็โดนเล่นงานเข้าเสียก่อน
ไป๋จิ้งนิ่งเงียบ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันขณะพยายามเค้นความทรงจำ
ลั่วหยางลอบสังเกตสีหน้าเธอ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตากลับเป็นผิวพรรณขาวจัด ขาวเนียนละเอียดจนสะดุดตา พวงแก้มใสกระจ่างราวกับหยดน้ำ ทรงเส
