น่ห์จนทำให้คนมองเผลอใจเต้นผิดจังหวะ
จู่ๆ หญิงสาวก็ช้อนตาขึ้นมอง ลั่วหยางรีบดึงสายตากลับมาปั้นหน้าเคร่งขรึมกลบเกลื่อน “นึกอะไรออกแล้วเหรอ?”
เธอบอกเล่าด้วยจังหวะเชื่องช้า “ฉันจำได้ว่าวันนั้น… ศาสตราจารย์ขุดเจอดาบสำริดเล่มหนึ่ง ท่านตื่นเต้นมากเลยเรียกพวกเราเข้าไปดู ฉันตัวเล็ก แถมท่านยังโดนพวกผู้เชี่ยวชาญรุมล้อม ฉันเลยมองไม่เห็น พอพยายามจะเบียดเข้าไป จังหวะนั้นเอง…”
ลมหายใจของเธอเริ่มถี่กระชั้น ร่างกายสั่นสะท้านจากความทรงจำอันตึงเครียดที่แล่นปะทะเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้น?” ลั่วหยางซักต่อ แทบจะรอฟังคำตอบไม่ไหว
“จู่ๆ อาจารย์ก็แผดเสียงลั่น คว้าดาบสำริดเล่มนั้นไล่ฟันคนมั่วซั่วไปหมด สถานการณ์ชุลมุนมาก ฉันล้มลงกับพื้น แล้วท่านก็ถือดาบเดินตรงเข้ามาหาฉัน แววตาของท่านตอนนั้น… น่ากลัวมาก” ไป๋จิ้งยกมือขึ้นกุมศีรษะ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดผวา
ลั่วหยางปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง “คุณไป๋ ทุกอย่างจบลงแล้ว ตอนนี้คุณปลอดภัย ค่อยๆ เล่าเถอะ”
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความกลัว “ฉันร้องขอชีวิต ขอร้องไม่ให้ท่านทำร้ายฉัน แต่ท่านเหมือนหูหนวกตาบอด จำฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ ท่านง้างดาบฟันลงมา… แล้วภาพทุกอย่างก็ตัดไป”
พูดจบ เธอก็
