ก้มหน้าสำรวจร่างกายตัวเองตามสัญชาตญาณ
“บนตัวคุณไม่มีแผลหรอกครับ” ลั่วหยางแทรกขึ้น
ไป๋จิ้งเบิกตาโพลง “จะเป็นไปได้ยังไง?”
“ดาบเล่มนั้นเพิ่งขุดขึ้นมาจากดิน คราบดินโคลนคงเกาะอยู่หนาเตอะ ต่อให้ฟันลงมาก็ไม่ทิ้งแผลไว้หรอก หรือไม่ก็… คุณอาจจะกลัวจนช็อก ดาบยังไม่ทันถึงตัวก็สลบไปซะก่อน” เขาอธิบายเรียบๆ
ไป๋จิ้งจ้องหน้าเขาเขม็ง พวงแก้มจู่ๆ ก็ร้อนผ่าวและขึ้นสีแดงจัด “นี่คุณ… ตรวจร่างกายฉันแล้วเหรอ?”
“เปล่าครับ”
“แล้วคุณรู้ได้ไงว่าบนตัวฉันไม่มีแผล?” แววตาของหญิงสาวหรี่แคบลงอย่างจับผิด
จู่ๆ ทิศทางบทสนทนาก็หักเลี้ยวจนลั่วหยางแอบใบ้กิน เขาเป็นหมอ การตรวจร่างกายคนไข้มันไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง? แต่ดูเหมือนเรื่องโดนอาจารย์ฟันปางตาย จะสำคัญน้อยกว่าเรื่องโดนเขาตรวจร่างกายซะอีก
“ผมดูรายงานผลตรวจของคุณแล้ว เลยรู้สภาพร่างกายคุณดี” ลั่วหยางเลือกที่จะปั้นน้ำเป็นตัว เขาคงบอกความจริงไม่ได้ว่าวิชาของเขาสามารถสแกนรับรู้ทุกซอกทุกมุมบนร่างกายเธอทะลุปรุโปร่ง กระทั่งรู้ว่าใต้รักแร้ขวาลงมาสองนิ้วมีก้อนเนื้องอกเล็กจิ๋วซ่อนอยู่เม็ดหนึ่ง ขืนพูดออกไปมีหวังโดนหาว่าเป็นโรคจิตพอดี
“คุณเป็นหมอโรงพยาบาลไหน? แล้วเมื่อกี้คุณนั่งทำ
