้ออีกระลอกก็พ่นอัดอุดปากเขาอย่างจัง
ลั่วหยางตวัดสายตามองเจ้าหน้าที่คนนั้นด้วยรังสีอำมหิต ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงให้เสียเวลา
หม่าจงหัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา “เสี่ยวลั่ว เป็นยังไงบ้าง?”
“คุณไป๋ปลอดภัยแล้วครับ เดี๋ยวก็คงตามออกมา… อ้อ จริงสิ คุณไป๋พูดถึงดาบสำริดเล่มหนึ่ง ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?”
เบาะแสที่ไป๋จิ้งให้มาสำคัญระดับคอขาดบาดตาย ต้นตอของปัญหาแปดเก้าส่วนคงหนีไม่พ้นดาบสำริดอาถรรพ์เล่มนั้นแน่
“น่าจะยังทิ้งอยู่ในหลุมบูชายัญนั่นแหละ นายต้องใช้มันเหรอ? เดี๋ยวฉันให้คนลงไปหยิบมาให้” หม่าจงหัวเสนอ
ลั่วหยางเสียงแข็งเบรกทันควัน “อย่าให้ใครไปแตะต้องมันเด็ดขาด! รอผมรักษาผู้เชี่ยวชาญทุกคนเสร็จ ค่อยลงไปจัดการรวดเดียว”
หม่าจงหัวหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี “รอเคลียร์ปัญหาบ้าๆ นี่เสร็จ ฉันจะปิดโต๊ะจัดงานเลี้ยงฉลองให้นาย แล้วเราค่อยมาดวลเหล้ากันให้เมาพับไปเลย”
ทีแรกลั่วหยางตั้งใจจะปฏิเสธตามมารยาท แต่พอนึกถึงอิทธิพลของหม่าจงหัวได้ เขาจึงกลืนคำปฏิเสธลงคอ “ได้เลยครับ ผู้อำนวยการหม่า ถึงตอนนั้นเรามาชนแก้วกันให้เต็มที่”
หน้ากากทองสำริดของปรมาจารย์อิ๋งหมามีความคล้ายคลึงกับหน้ากากสำริดของซานซิงตุยอย่างน่า
