ดี๋ยวเขาก็บอกคุณเองแหละครับ”
“คุณเป็นหมอ จะบอกฉันเองไม่ได้เชียวเหรอ?” ไม่เปิดช่องให้ลั่วหยางอ้าปาก เธอพ่นคำถามรัวเป็นปืนกล “เรื่องนี้มันทะแม่งๆ ถ้าฉันป่วยก็ควรอยู่โรงพยาบาลสิ แต่ที่นี่มันบ้านพักตู้คอนเทนเนอร์ชัดๆ แถมตอนตื่นมา ฉันยังเห็นคุณนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ท่าทางไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าหมอเลยสักนิด นอกจากฐานะหมอแล้ว คุณต้องมีความลับอย่างอื่นซ่อนอยู่อีกแน่ บอกมา… คุณเป็นใครกันแน่?”
ลั่วหยางนวดขมับ เริ่มปวดหัวตงิดๆ เขากระตุกยิ้ม “คุณไป๋ ผมแนะนำให้คุณซิ่วไปเรียนสายอื่นนะ”
“เอ๊ะ สายไหน?”
“สายสืบสวนอาชญากรรมไง ผมว่าคุณรุ่งชัวร์”
ไป๋จิ้งเบ้ปาก กรอกตามองบนอย่างขัดใจ
“ออกไปสูดอากาศเถอะครับ คำถามพวกนี้ผู้อำนวยการหม่าตอบคุณได้หมด ผมต้องรีบไปรักษาอาจารย์คุณต่อแล้ว” พูดจบชายหนุ่มก็เดินผลักประตูออกไปทันที
ฟ่อ! ฟ่อ!
ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เจ้าหน้าที่ชุดกันเชื้อที่ดักซุ่มอยู่ก็คว้าเครื่องพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อกระหน่ำฉีดใส่ลั่วหยางแบบไม่ให้ตั้งตัว เขาไม่ได้สวมหน้ากาก ละอองน้ำยาเคมีจึงพ่นอัดเข้าเต็มหน้าจังๆ
“เลิกพ่นได้แล้ว มันไม่มีไวรัสบ้าบออะไรทั้งนั้นแหละ!” ลั่วหยางสบถ
ฟ่อ!
สิ้นคำประท้วง น้ำยาฆ่าเชื