สัญญาเดิมพันถูกสะบัดลายเซ็นเสร็จสรรพ เงินห้าแสนหยวนถูกโอนเข้าบัญชีของเยี่ยอี้หมิงเรียบร้อย
ไม่ใช่เพราะเชื่อใจ ‘คนกันเอง’ แต่ตำแหน่งผู้อำนวยการของหม่าจงหัวค้ำคออยู่ ทำให้ก้าวล่วงลงมาคลุกคลีกับการพนันขันต่อไม่ได้ ในขณะที่ตาเฒ่าวัยเกษียณอย่างเยี่ยอี้หมิงกลับไร้พันธะใดๆ
จางจื้อยกข้อมือขึ้น ดูนาฬิกาโรเล็กซ์เรือนทองฝังเพชรของตัวเองด้วยท่าทางหยิ่งยโส “เริ่มจับเวลา ทุกคนตรงนี้เป็นพยาน”
ลั่วหยางชี้หน้าอีกฝ่าย แกล้งทำหน้าอมทุกข์เหมือนคนโดนรังแกจนหมดหนทาง
“คุณนี่มัน… แน่จริงๆ”
เกิดเป็นคนก็ต้องมีน้ำใจกันบ้าง ในเมื่ออีกฝ่ายใจป้ำยอมถวายเงินตั้งห้าแสนหยวนให้ถึงที่ เขาก็ควรจะมอบ ‘ประสบการณ์การเปย์’ ที่ดีกลับไปให้สักหน่อยถึงจะถูก
ทิ้งท้ายประโยคยียวน ลั่วหยางในชุดป้องกันเชื้อโรคก็หมุนตัว ก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งเข้าสู่ห้องกักตัว
จางจื้อจ้องแผ่นหลังนั้นพลางแค่นเสียงเหยียด “ยุคห้าจีแบบนี้ยังมีคนงมงายเรื่องหมอเทวะอยู่อีกเหรอ แถมยังเป็นหมอเทวะหน้าขนแบบนี้ ไม่รู้ว่าใช้หัวแม่เท้าหรือสมองคิดกันแน่” ประโยคนี้จงใจสาดโคลนกระทบชิ่งอย่างเห็นได้ชัด
หม่าจงหัวไม่สะทกสะท้าน รีบดึงแขนเยี่ยอี้หมิงหลบฉากไปด้านข้างแล้วกระซิบถามเ
