กริ๊ง…
ลั่วหยางเพิ่งจะจัดการมื้อเช้าให้ซ่งเหม่ยฉีเสร็จ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มปรายตามองหน้าจอ ชื่อที่ปรากฏคือหม่าจงหัว เป็นไปตามคาด… ผ่านไปแค่วันเดียว ผู้อำนวยการหน้าบางก็ทนไม่ไหวต้องบากหน้ามาขอร้องเขาจนได้
ลั่วหยางปัดหน้าจอกดรับสาย “สวัสดีครับ ผู้อำนวยการหม่า”
“เสี่ยวลั่ว พอจะมีเวลาว่างสักหน่อยไหม” ปลายสายส่งเสียงทักทาย
ลั่วหยางกรอกเสียงเรียบเฉย “ผู้อำนวยการหม่ามีธุระอะไรกับผมเหรอครับ”
“โธ่เอ๊ย เสี่ยวลั่ว คุณอย่าเพิ่งเคืองกันสิ เรื่องคราวก่อนที่ผมห้ามไม่ให้คุณลงไปในหลุมบูชายัญ ผมเองก็ลำบากใจ เบื้องบนเขามีกฎระเบียบชัดเจน ถึงผมจะเป็นผู้อำนวยการก็ใช่ว่าจะตัดสินใจได้ทุกเรื่องหรอกนะ”
“ผู้อำนวยการหม่าคิดมากไปแล้วครับ ผมเข้าใจดี ไม่เป็นไรหรอก”
หม่าจงหัวรีบเข้าประเด็น “งั้นผมขอพูดตามตรงเลยแล้วกัน ครั้งนี้ทางเราพร้อมจะทำตามเงื่อนไขของคุณทุกอย่าง ไม่ว่าคุณอยากจะดูอาการคนไข้คนไหน หรืออยากจะลงไปสำรวจหลุมบูชายัญก็ทำได้เลย เรื่องค่าเหนื่อยก็คุยกันได้ ผมขอแค่คำยืนยันคำเดียว… คุณรักษาผู้เชี่ยวชาญพวกนั้น แล้วถอนรากถอนโคนต้นตอของปัญหาทั้งหมดได้ใช่ไหม”
“ไม่มีปัญหาครับ” ลั่วหยางตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น
“เยี่