ยม งั้นพวกเราค่อยไปคุยรายละเอียดกันที่หน้างานนะ”
“เดี๋ยวเจอกันครับ” ลั่วหยางตัดสาย
ซ่งเหม่ยฉีเงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมาจ้องตาแป๋ว “คุณลุงลั่วจะออกไปทำงานแล้วเหรอคะ”
ลั่วหยางพยักหน้าพลางลูบหัวเด็กน้อย “ใช่แล้ว เดี๋ยวลุงโทรเรียกคุณยายมาอยู่เป็นเพื่อนหนูดีไหม”
“ไม่เอาค่ะ หนูอยากไปเที่ยวกับคุณลุง” ยัยหนูตัวน้อยส่ายหัวดิก ปฏิเสธทันควัน
ติ๊งต่อง!
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขัดจังหวะพอดี
ซ่งเหม่ยฉีรีบพุ่งหลาวไปมุดหน้าซุกหมอนบนโซฟาทันที ปากก็ร้องงอแง “หนูไม่เอาคุณยาย หนูไม่เอาคุณยาย…”
โบราณว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้น ลั่วหยางเดินออกไปเปิดประตูก็เห็นเจี่ยงเสียนหรงยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน พร้อมกับเยี่ยอี้หมิงผู้เป็นสามี
ลั่วหยางเผยรอยยิ้มกว้าง มาได้จังหวะพอดีเป๊ะ งานนี้ช่วยประหยัดค่าแท็กซี่ไปได้ตั้งเยอะ
หลายวันมานี้ซ่งเหม่ยฉีกินนอนอยู่บ้านเขาสบายใจเฉิบ แถมแม่หนูน้อยยังช่างเลือกกิน ทำเอากระเป๋าสตางค์ที่แฟบเป็นทุนเดิมอยู่แล้วของเขายิ่งแห้งกรอบเป็นใบไม้ผุ ค่าแท็กซี่สำหรับเขาในตอนนี้ถือเป็นภาระระดับชาติที่ไม่อยากแบกรับอีกต่อไป
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถเก๋งหงฉีคันเก่าก็แล่นมาจอดเทียบหน้าพิพิธภัณฑ์ซานซิงตุย
หม่าจงห
