์สดชั่วโมงเดียวก็โกยเงินเป็นแสนเป็นล้านแล้ว ไหนจะพวกดาราไปเดินโชว์ตัวในรายการวาไรตี้ ฟันค่าตัวหลักสิบล้านกันเป็นว่าเล่น ปรมาจารย์อย่างผมลงมือเสี่ยงชีวิตแก้ปัญหาระดับวิกฤตเมืองแบบนี้ แลกกับเงินแค่หนึ่งล้าน… ถือว่าถูกเหมือนให้เปล่าเลยนะครับ”
“มันก็จริงของนายว่ะ ดาราเล่นหนังเรื่องนึงฟันค่าตัวกันตั้งหลายสิบล้าน นายเก็บแค่ล้านเดียวดูถูกไปเลยจริงๆ” ชายชราพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะชะงักเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ “ว่าแต่นายไม่ใช่ ‘หมอเทวะ’ หรอกเหรอ ทำไมถึงอัปเกรดเป็น ‘ปรมาจารย์’ ไปซะได้ล่ะ”
ลั่วหยางยิ้มกริ่มมุมปาก “คำว่าปรมาจารย์… มันครอบคลุมขอบเขตการรับงานได้กว้างกว่าไงครับ”
เยี่ยอี้หมิง “…”
ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอีกครั้ง หม่าจงหัวเดินสีหน้าผ่อนคลายกลับเข้ามา
“เสี่ยวลั่ว เบื้องบนไฟเขียวแล้วนะ แต่ผมต้องร่างสัญญากับคุณไว้เป็นหลักฐาน คุณต้องแก้ปัญหาให้ลุล่วงถึงจะเบิกเงินได้ และถ้าเกิดมีคนไข้เป็นอันตรายขึ้นมาระหว่างการรักษา… คุณต้องเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด”
“ไม่มีปัญหา” ลั่วหยางรับคำท้าทันควัน
ส่วนหนึ่งเพราะเขามั่นใจในฝีมือตัวเองเกินร้อย แต่อีกส่วนที่สำคัญกว่าคือ ‘เงิน’ ขืนไม่มีเงินล้านก้อนนี้หล่นทับ
