ื่องแปลกอะไรนัก
ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายร่นเข้ามาเรื่อยๆ จางไป๋เองก็สังเกตเห็นลั่วหยางแล้วเช่นกัน รอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่กำลังป้อสาวเมื่อครู่หุบฉับลงทันตา บนใบหน้ากลมอูมของมันยังมีรอยฟกช้ำเขียวปัดให้เห็นชัดเจน เดาได้ง่ายๆ ว่าคงเพิ่งโดนพวกแก๊งทวงหนี้ซ้อมกระอักเลือดมาเมื่อคืนก่อน
ลั่วหยางขี้เกียจเสวนาด้วย ชายหนุ่มหันหน้าหนีไปมองทุ่งนาไกลลิบ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสวะที่กำลังเดินสวนมา
“ลั่วหยาง แกหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!” จางไป๋ตะคอกเสียงกร้าว แผดเสียงดังลั่นทางเดิน
คราวนี้จะตีมึนแกล้งมองไม่เห็นก็คงไม่ได้แล้ว
ลั่วหยางหันกลับมา แสร้งทำหน้าตกใจสุดขีด “อ้าว เพื่อนรัก นึกไม่ถึงเลยนะว่าจะมาบังเอิญเจอกันที่นี่ ผู้อำนวยการหม่า คุณลุงเยี่ย พวกคุณล่วงหน้าไปก่อนเลยครับ ขอเวลาผมทักทายเพื่อนรักสักสองสามประโยคแล้วเดี๋ยวจะรีบตามไป”
“ได้สิ ผมไปจัดการเรื่องเอกสารรอก่อน รีบตามมาล่ะ” หม่าจงหัวไม่สนใจ เดินลิ่วๆ ล่วงหน้าไปทันที
เยี่ยอี้หมิงก็ก้าวตามไปติดๆ วัยรุ่นเขาจะเคลียร์ใจกัน ตาเฒ่าอย่างเขาขืนยืนอยู่ตรงนี้ก็เกะกะเปล่าๆ
นางพยาบาลสาวข้างกายจางไป๋ปรายตามองลั่วหยาง รูปร่างหน้าตาและรัศมีความเยือกเย็นของเขาทำเอาประกายตาของเธอวู