แถมยังเป็นการหักหน้าต่อหน้าพยาบาลสาวที่เพิ่งจะจีบติดอีกต่างหาก
ลั่วหยางมองลงมาจากมุมสูง รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปาก “คราวหลังหัดทำตัวให้มันมีมารยาทหน่อยนะ ฉันไม่ได้อารมณ์ดีปล่อยผ่านสันดานเสียๆ ของแกได้ทุกครั้งหรอก”
จางไป๋โกรธจนเลือดขึ้นหน้า แทบกระอักเลือด “ลั่วหยาง ฝากไว้ก่อนเถอะ แกเตรียมตัว—”
“ไม่ต้องฝากหรอก แกไม่มีปัญญาทำอะไรฉันได้หรอก… เชื่อสิ” ลั่วหยางพูดแทรกหน้าตาย ตัดบทสนทนาอย่างเยือกเย็น
จางไป๋ “…”
ลั่วหยางคร้านจะเสียเวลากับเศษสวะ ชายหนุ่มหมุนตัวก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังโซนกักตัวทันที ทิ้งให้อีกฝ่ายนั่งแค้นฝังหุ่นอยู่บนพื้น
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบแผ่นหลังกว้าง ทอดเงายาวเหยียดไปบนพื้นดูดุดันและทรงพลัง
นางพยาบาลสาวมัวแต่จ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มตาไม่กะพริบ ในหัวจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปถึงไหนต่อไหน… จนลืมไปสนิทว่าควรจะก้มลงไปพยุงไอ้หมูตอนที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น
