เสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียวล่ะก็ ฉันไม่เอาเธอไว้แน่ จำใส่กะโหลกไว้เลย” น้ำเสียงของอดีตผู้นำแฝงความเอ็นดูเปี่ยมล้น ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาพร้อมคำขู่นั้นก็ของจริงแท้แน่นอน
ลั่วหยางจนปัญญาจะอธิบาย ตาเฒ่าจอมเจ้าเล่ห์นี่กำลังมัดมือชก เค้นคอให้เขายอมรับสภาพลูกเขยกลายๆ ชัดๆ
“ฉันถามเนี่ย ทำไมไม่ตอบฮะ” แววตาของเยี่ยอี้หมิงเพิ่มระดับความดุดันขึ้นอีกขั้น
ลั่วหยางจำใจต้องพยักหน้าหงึกๆ ปล่อยเลยตามเลย “อ้อ… ครับๆ”
ชายชราถึงกับฉีกยิ้มกว้างอย่างพอใจ
สรุปคือ… โดนบีบคอให้ยอมรับแบบงงๆ จนได้สินะ
สองตายาย เยี่ยอี้หมิงกับเจี่ยงเสียนหรง วางใจลั่วหยางถึงขั้นสุด พอซัดมื้อค่ำกันเสร็จสรรพก็พากันขอตัวกลับหน้าตาเฉย หลานสาวสายเลือดเดียวกันแท้ๆ ดันไม่ยอมเอากลับไปด้วย โยนภาระ ‘พ่อลูกอ่อนจำเป็น’ ทิ้งไว้ให้ลั่วหยางรับจบเสียดื้อๆ
ทันทีที่ลั่วหยางเดินไปส่งสองตายายขึ้นรถแล้วกลับเข้ามาในบ้าน เสียงเรียกเข้าวิดีโอคอลจากวีแชตก็ดังทะลุความเงียบขึ้นมา… เป็นเยี่ยจือนั่นเอง
ปลายนิ้วเลื่อนกดรับสาย หน้าจอสมาร์ตโฟนพลันปรากฏภาพใบหน้างดงามของหญิงสาว นัยน์ตาดำขลับทอประกายสดใส จมูกโด่งรั้นรับกับรูปหน้า ต่อให้หน้าสดไร้เครื่องสำอางปรุ
