ักที่สูงที่ต่ำ ขอความกรุณาช่วยระงับโทสะด้วยเถอะครับ”
หานเซ่าคุนอ้าปากค้าง ช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง มันรู้ดีว่าหลิวโย่วสุ่ยคือใคร นั่นคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคุมถิ่นเสฉวนตะวันตกเชียวนะ หมอตกอับอย่างลั่วหยางมีบารมีอะไรไปตีซี้ระดับนั้นได้ ตอนแรกมันฟันธงว่าลั่วหยางแค่แอบอ้างชื่อมาเฟียใหญ่มาขู่ มันถึงได้กระโดดออกโรงแฉ หวังยืมมือพวกนักเลงกระทืบลั่วหยางให้จมดิน แต่ใครจะไปคิดว่า…
ตัวตลก… ก็ยังคงเป็นมันเองอีกตามเคย
ลั่วหยางเอื้อมมือไปรั้งข้อมือไอ้หนุ่มลายสักไว้ “พอได้แล้ว คุยกันรู้เรื่องก็พอ”
ไอ้หนุ่มลายสักพยักหน้ารัวๆ นัยน์ตาทอประกายซาบซึ้งใจราวกับได้เกิดใหม่
“หมอเทวะลั่ว… หายโกรธหรือยังครับ” หลิวโย่วสุ่ยเอ่ยถามจากในจอ
“หายโกรธแล้วครับ ไม่มีอะไรแล้ว” ลั่วหยางตอบกลับ
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ ผมจะนอนล่ะ อย่าลืมข้อตกลงระหว่างเราด้วยล่ะครับ” หลิวโย่วสุ่ยหาวหวอด ก่อนจะกดตัดสายไป
ลั่วหยางเก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋า ใบหน้าของไอ้หนุ่มลายสักประดับด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอเต็มพิกัด “หมอเทวะลั่วครับ ช่วยให้เกียรติผมสักหน่อย ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงเหล้าคุณสักสองสามแก้ว เป็นการไถ่โทษจะได้ไหมครับ”
ลั่วหยางส่ายห