น้า “ผมดื่มมาเยอะแล้ว เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน”
จังหวะที่พูด ชายหนุ่มก็จงใจเบนสายตาพยักพเยิดไปทางหานเซ่าคุนเล็กน้อย
ไอ้หนุ่มลายสักชะงักไปเสี้ยววิ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างรู้ใจทันควัน เป็นนักเลงหากินมาจนป่านนี้ ไต่เต้าขึ้นมาเป็นถึงระดับหัวหน้าแก๊งทวงหนี้ ถ้าไม่มีไหวพริบอ่านสีหน้าคนออก มันจะรอดมาถึงจุดนี้ได้ยังไง
ลั่วหยางสำทับอีกประโยค “งั้นเอาตามนี้แหละ ผมกับเพื่อนผู้หญิงยังมีธุระต้องไปทำต่อ ขอตัวก่อนก็แล้วกัน”
“ได้ครับ ได้เลย หมอเทวะลั่วเดินทางปลอดภัยนะครับ” ไอ้หนุ่มลายสักโค้งตัวส่งแขกอย่างนอบน้อม
ลั่วหยางคว้าข้อมืออู่เซิ่งหลาน ลากเธอเดินออกจากห้องไปทันที หยางหลง จางไป๋ และหานเซ่าคุนเพิ่งได้สติ รีบขยับเท้าหมายจะเดินตามหลังออกไป แต่กลับถูกไอ้หนุ่มลายสักและบรรดา ‘พนักงาน’ ของมัน กางแขนบล็อกทางถีบยันกลับเข้าห้องไปซะก่อน
“ลั่วหยาง แล้วพวกเซ่าคุนล่ะ…” อู่เซิ่งหลานเหลียวหลังกลับไปมอง ในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ลั่วหยางปล่อยมือจากเธอ “ไปลวนลามผู้หญิงของเขา ก็ต้องอยู่เคลียร์อธิบายให้ชัดเจนสิ… ถ้าเธอคิดว่ามีปัญญาเกลี้ยกล่อมพวกมันได้ จะเดินกลับไปช่วยหานเซ่าคุนเคลียร์ก็ได้นะ”
และในวินาทีนั้นเอง จา
