หลัง
ไอ้หนุ่มลายสักสะดุ้งโหยง ไอ้ดังโงะคือมือขวาสายบวกที่เก่งที่สุด มันถึงหนีบติดตัวไว้ใช้งานตลอด ใครจะไปคิดว่าแค่กระบวนท่าเรียบง่ายของหมอนี่ จะสยบหมาบ้าของมันได้ชะงัดแบบม้วนเดียวจบ
เพื่อนร่วมรุ่นทั้งสี่คนเบิกตาโพลง หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในความทรงจำตลอดห้าปีในรั้วมหา’ลัย ลั่วหยางไม่เคยมีปากเสียงกับใครเลยสักครั้ง เรื่องชกต่อยยิ่งไม่ต้องพูดถึง แล้วจู่ๆ ไอ้เด็กเรียนคนนี้มันกลายร่างเป็นยอดฝีมือบู๊แหลกตาใสตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ไอ้หนุ่มดังโงะฝืนลืมตาที่บวมเป่งราวกับลูกมะนาว วิสัยทัศน์พร่ามัวแทบมองอะไรไม่เห็น ทว่าสัญชาตญาณดิบเถื่อนถูกปลุกปั่นจนทะลุขีดจำกัด มันล้วงคว้ามีดสปริงพับคมกริบออกมาจากกระเป๋า พุ่งพรวดเข้าใส่พร้อมแหกปากคำรามราวกับหมาบ้า “ฉันจะฆ่าแก”
ลั่วหยางตวัดมือสวนอีกระลอก ยังคงเป็นมือขวา และยังเป็นนิ้วชี้กับนิ้วกลางกางทำมุมสิบห้าองศา พุ่งทะลวงเบ้าตาทั้งสองข้างของศัตรูซ้ำรอยเดิมอย่างแม่นยำ
ดัชนีแพทย์ไท่ชู… ตำรับบรรเทาโรคตาเฉพาะทางเปิดทำงาน!
“อ๊ากกก” มันแผดเสียงกรีดร้องสยดสยองยิ่งกว่าเดิม คราวนี้ดวงตามืดมิดบอดสนิท มือที่กำมีดสปริงได้แต่กวัดแกว่งฟันลมสะเปะสะปะอย่างบ้าคลั่ง
ลั่วหยางเกรงว่