ื่องดาวมหา’ลัยอู่เซิ่งหลานอะไรนั่นอีก จริงอยู่ที่หล่อนสวยหยดย้อย แต่ตลอดเวลาหลายปีในรั้วมหา’ลัย หล่อนคุยกับเขานับคำได้ไม่ถึงสิบประโยคด้วยซ้ำ ไอ้ที่บอกว่าดาวคณะเจาะจงอยากเจอเขา… ให้ตายก็ไม่มีทางเชื่อ!
แต่ถึงอย่างนั้น… เขากลับอยากคว้าโอกาสนี้ชิ่งหนีไปให้พ้นๆ เพราะขืนเขายังรั้งอยู่ต่อล่ะก็…
เปอร์เซ็นต์ตบะแตกสูงปรี๊ด! และถ้าเผลอข้ามเส้นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเยี่ยจือขึ้นมาจริงๆ ตัวเขาเสวยสุขแน่ แต่ตัวหญิงสาวล่ะจะทำยังไง? เงื่อนไขในพินัยกรรมที่ซ่งตงซานทิ้งไว้ระบุชัดเจนว่า หากหล่อนแต่งงานใหม่ สิทธิ์ดูแลซ่งเหม่ยฉีจะตกเป็นของซ่งไห่ชางทันที มิหนำซ้ำยังต้องสูญเสียอำนาจบริหารบริษัทชิงซานเอเนอร์จีไปจนหมดสิ้น
พอคิดถึงความจริงข้อนี้ อารมณ์พลุ่งพล่านของลั่วหยางก็ดับวูบ เยือกเย็นลงในพริบตา
“เอ่อ… พอดีเพื่อนสมัยเรียนมีธุระด่วนให้ผมไปหาน่ะครับ ผมคงต้องขอตัวก่อน” ลั่วหยางตัดสินใจเด็ดขาด เขาจะเห็นแก่ตัวทำลายชีวิตหล่อนไม่ได้
ประกายความผิดหวังพาดผ่านนัยน์ตาคู่สวยของเยี่ยจือ ทว่าใบหน้าหวานกลับคลี่ยิ้มบาง “ไปเถอะค่ะ… ถ้าคุณไม่ออกไป ฉันก็ไม่กล้าลุกมาแต่งตัวเหมือนกัน”
ประโยคนั้นเรียกสติลั่วหยางกลับมาเต็มร้อย ชา
