ตลับมีเนื้อครีมสีขาวขุ่นเหลือติดก้นอยู่นิดเดียว หล่อนก็ขมวดคิ้วมุ่น “มารักษาคนไข้ แต่พกยามาแค่นี้เนี่ยนะ”
ลั่วหยางตอบหน้าตาย “ยาตัวนี้หายาก เมื่อวานเพิ่งเทหมดหน้าตักใช้กับลูกสาวพี่เยี่ยไป มันก็เลยเหลือแค่นี้แหละ”
สีหน้าของหลิวโย่วสุ่ยพลอยหม่นหมองลงตามไปด้วย
เขาปักใจเชื่อมาตลอดว่าที่ลั่วหยางรักษาขาเด็กคนนั้นหาย เป็นเพราะอานุภาพของยาตลับนี้ แถมยังแอบวางแผนจะไถยามาตุนไว้ นึกไม่ถึงว่าลั่วหยางจะเหลือติดตัวมาแค่นี้
ลั่วหยางมองทะลุความคิดของคนทั้งคู่ เขายิ้มหยัน “ยาตัวนี้ถึงพวกคุณได้ไปก็เปล่าประโยชน์ เลิกหวังเถอะ”
เจียงเยว่แหวใส่ “ยาก็น่าจะเหมือนๆ กัน ไม่ใช่ยาเทวดาสักหน่อย ทำไมเอาไปแล้วจะใช้ไม่ได้”
ลั่วหยางปรายตามองหล่อน “ถ้าฉันโยนคีย์บอร์ดให้เธออันนึง เธอจะเขียนโปรแกรมขึ้นมาได้ไหมล่ะ”
เจียงเยว่ “…”
หล่อนรู้สึกว่าสวรรค์จงใจส่งไอ้ลั่วหยางมากวนประสาทโดยเฉพาะ คุยกันทีไรเป็นต้องโดนยั่วโมโหจนเส้นเลือดแทบแตกทุกที
ลั่วหยางปาดเนื้อครีมในตลับออกมาจนเกลี้ยง ชโลมทาลงบนกระดูกสันหลังช่วงเอวของหลิวโย่วสุ่ย ก่อนจะโคจร ‘ดัชนีแพทย์ไท่ชู’ กระแทกปลายนิ้วฟื้นฟูระบบเส้นประสาทที่เสียหายของอีกฝ่าย
เจียงเยว่
